Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Rybniku

WYROK

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 listopada 2018 roku

Sąd Rejonowy w Rybniku VI Wydział Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Michał Wiekiera

Protokolant: stażysta Barbara Pytlik

po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2018 roku w Rybniku

na rozprawie

sprawy z powództwa Ł. K.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę

1.  zasądza od pozwanej (...) Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powoda Ł. K. kwotę 5 596,99 zł (pięć tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt sześć złotych 99/100) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 4 kwietnia 2017 r.;

2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 253,55 zł (dwieście pięćdziesiąt trzy złote 55/100) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt VI GC 995/17

UZASADNIENIE

Powód Ł. K. wniósł pozew przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę kwoty 13602,71 zł wraz z odsetkami od dnia wniesienia pozwu oraz kosztów procesu.

W uzasadnieniu powód wskazał, że niniejszym pozwem dochodzi zapłaty części odszkodowania za szkodę związaną ze zdarzeniem drogowym, którego sprawca był ubezpieczony u pozwanej z tytułu polisy OC. Kierujący pojazdem uderzył w płot i brame nieruchomości należącej do powoda. Pozwana uznała swoją odpowiedzialność, co do zasady i dotąd wypłaciła kwotę 2663,01 zł. Stąd też powód dochodził pozwem kwoty 13602,71 zł tytułem niedopłaty do wysokości szkody w kwocie 14533,88 zł, zgodnie z przedłożonym kosztorysem oraz kwoty 1731,84 zł tytułem zwrotu kosztów poniesionych na ochronę obiektu do czasu zabezpieczenia terenu nieruchomości.

Nakazem zapłaty z dnia 31 maja 2017 r. uwzględniono powództwo.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Strona podniosła, iż przyjęła swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia objętego pozwem i z tego tytułu wypłaciła na rzecz poszkodowanego już całe odszkodowanie. Zakwestionowano wysokość kosztów niezbędnych do przeprowadzenia restytucji uszkodzonego mienia. Ponadto pozwana wskazała na konieczność rozliczenia szkody w stawkach netto, albowiem powód jest podatnikiem VAT. Strona pozwana nie kwestionowała zasadność i wysokości kosztów związanych z ochroną posesji.

Sąd ustalił, co następuje:

W wyniku zdarzenia drogowego, którego sprawca posiadał ubezpieczenie z tytułu OC u pozwanej uszkodzeniu uległ brama i częściowo płot nieruchomości należącej do powoda. Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w dniu 13 października 2016 r. Pozwana dotychczas z tytułu odszkodowania wypłaciła kwotę 2663,01 zł. Poszkodowany był płatnikiem podatku VAT.

(okoliczności bezsporne oraz niezaprzeczone)

Zgodnie z kalkulacją przedłożoną przez stronę powodową naprawa przedmiotowej bramy oraz słupka wraz z oprzyrządowaniem miała wynieść (...),88.

(kosztorys k. 10-13, dokumentacja fotograficzna k. 14-36, zeznania świadków K. M. k. 97v, R. W. k. 97v, przesłuchanie powoda k. 97v-98)

Wobec konieczności zabezpieczenia terenu nieruchomości powód zlecił ochronę fizyczną obiektu, co spowodowało koszt 1408 zł netto.

(faktura k. 40)

Przeciętny koszt naprawy przedmiotowej bramy i słupka wraz z uszkodzonymi elementami wyniósłby 6852 zł netto.

(opinia biegłego k. 127-138, opinia uzupełniająca k. 163-169, akta postępowania likwidacyjnego k. 54-70)

Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie okoliczności bezspornych oraz powołanych wyżej dowodów. Zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów i ich wartość dowodowa nie były kwestionowane przez strony, a i Sąd nie znalazł podstaw do tego, by czynić to z urzędu. W pełni przydatna dla ustalania stanu faktycznego w niniejszej sprawie była opinia biegłego sądowego z zakresu wyceny nieruchomości, szkody i odszkodowania z ubezpieczeń majątkowych, która była rzetelna oraz wyczerpująca. Biegły w sposób logiczny zaprezentował swoje stanowisko, jednoznacznie wskazując na jakie podstawie sformułował wnioski końcowe opinii, przy tym opinia spełniała wymogi formalne i merytoryczne, stawiane tego rodzaju ekspertyzom. Wobec zastrzeżeń strony powodowej i pozwanej biegły wydał opinię uzupełniającą, w której w sposób pełny i właściwy odniósł się do zgłaszanych uwag. W szczególności w treści opinii biegły powołał przepisy w oparciu, o które sformułował swoje stanowisko, a także wyjaśnił swój tok rozumowania precyzyjnie wyjaśniając powstałe wątpliwości, w sposób całkowity przekonując Sąd o zasadności wniosków końcowych opinii zasadniczej. Strony nie zgłaszały dalszych zastrzeżeń do opinii.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Podstawę prawną roszczenia stanowił przepis art. 822 § 1 k.c., który stwarza po stronie ubezpieczyciela obowiązek zapłacenia określonego w umowie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej odszkodowania za szkodę wyrządzoną osobie trzeciej, wobec której odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Stosownie natomiast do § 2 wskazanego wyżej przepisu umowa obejmuje szkody będące następstwem przewidzianego w niej zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia. Przesłankami powstania odpowiedzialności odszkodowawczej ubezpieczyciela są: zaistnienie zdarzenia, z którym umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wiąże odpowiedzialność odszkodowawczą ubezpieczającego lub ubezpieczonego (zdarzenie ubezpieczeniowe), szkoda oraz adekwatny związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy szkodą, a wskazanym wyżej zdarzeniem.

W rozpatrywanej sprawie samo zaistnienie zdarzenia objętego ubezpieczeniem i zakres szkód, jak również odpowiedzialność pozwanego z umowy ubezpieczenia OC pozostawała poza sporem. Sporna okazała się natomiast wysokość szkody w majątku pozwanego objętym postępowaniem i w tym zakresie rozliczenia między stronami, co do wysokości odszkodowania wyliczonego na podstawie kosztorysu przedstawionego przez powoda. Natomiast, co do kosztów ochrony obiektów strona pozwana nie kwestionowała zasadności tego elementu, ani wysokości, zatem należało uznać, że był to element bezsporny pomiędzy stronami.

Stosownie do treści art. 361 § 2 k.c. w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Nie ma różnicy w pojęciu szkody w rozumieniu ogólnych przepisów prawa cywilnego i szkody w rozumieniu prawa ubezpieczeniowego. W obu przypadkach chodzi o utratę lub zmniejszenie aktywów, bądź powstanie lub zwiększenie pasywów osoby poszkodowanej. Do ustalenia szkody w ubezpieczeniu OC stosuje się ogólne zasady prawa odszkodowawczego. Odszkodowanie ubezpieczeniowe różni się jednak od zwykłego odszkodowania określonego w art. 361 k.c. co do charakteru, przesłanek i wymiaru świadczenia. Zgodnie z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody może bowiem nastąpić według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy, podczas gdy odszkodowanie ubezpieczeniowe z tytułu OC wypłaca się zawsze w pieniądzu. Odszkodowanie ubezpieczeniowe należy się z tytułu odpowiedzialności gwarancyjnej, a nie sprawczej. Zasadą jest całkowita kompensata doznanego uszczerbku, wykluczająca jednak nieuzasadnione wzbogacenie poszkodowanego. Po myśli art. 361 § 1 k.c., zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Przepis ten ujmuje związek przyczynowy między działaniem lub zaniechaniem zobowiązanego, a powstałym skutkiem w postaci szkody, jako konieczną przesłankę odpowiedzialności odszkodowawczej i opiera się na założeniach teorii przyczynowości adekwatnej. Wymagane jest stwierdzenie - co należy do Sądu - że chodzi o następstwa normalne. Jakkolwiek art. 361 § 1 k.c. nie wprowadza związku przyczynowego w rozumieniu prawnym, odmiennego od istniejącego w rzeczywistości, to jednak wiąże odpowiedzialność tylko z normalnymi następstwami zjawisk stanowiących jej podstawę. Bez tego bowiem zabiegu łańcuch skutków zdarzenia tkwiącego u podstawy obowiązku odszkodowawczego byłby nieograniczony. Normalny związek przyczynowy zachodzi wtedy, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajowym biegu rzeczy, bez zaistnienia szczególnych okoliczności, szkoda jest rezultatem typowym w zwykłej kolejności rzeczy, a więc nie będącym rezultatem jakiegoś zupełnie wyjątkowego zbiegu okoliczności.

Odnosząc się do istoty sporu, należało zauważyć, że pozwany zakład ubezpieczeń z tytułu zaistniałego zdarzenia ubezpieczeniowego był zobowiązany wypłacić poszkodowanemu odszkodowanie w pieniądzu, bowiem jak już wskazano tylko w ten sposób może być realizowany obowiązek odszkodowawczy zakładu ubezpieczeń. Kwota wypłacona przez stronę pozwaną miała przy tym umożliwiać poszkodowanemu doprowadzenia nieruchomości do stanu sprzed kolizji. Wartość odszkodowania wypłacona przez pozwanego powinna zatem odpowiadać, co najmniej obiektywnie koniecznym i ekonomicznie uzasadnionym kosztom naprawy elementów bramy i ogrodzenia, pozwalającym na doprowadzenie uszkodzonego mienia do stanu sprzed zdarzenia ubezpieczeniowego. Wynika to z faktu, że ustaleniu podlegała wysokość szkody w majątku poszkodowanego, a nie koszty faktycznej naprawy. Zatem należało ustalić w jakiej wysokości zdarzenie drogowe wywołało uszczerbek w majątku właściciela nieruchomości.

Naprawa elementów bramy, ogrodzenia w sposób opisany przez biegłego, pozwalała na przywrócenie stanu nieruchomości do użyteczności, jak sprzed szkody, co bezpośrednio wynikało z opinii biegłego. Równocześnie istotnym było, aby brama, ogrodzenie osiągnęły poprzednią funkcjonalność umożliwiającą zabezpieczenie terenu, jak i poprzednią estetykę. Biegły wskazał w swej opinii niezbędne elementy potrzebne do naprawy szkody, konieczność użycia materiałów, czy metodologię prac. Odpowiedzialność pozwanego za szkodę w majątku poszkodowanego, prowadząca do użycia nowych elementów ogrodzenia, bramy nie wykraczała poza zakres adekwatnego związku przyczynowego ze szkodą i mieściła się w jej rozmiarze. Istotnym było, jak już wskazano, aby brama i płot były ponownie w pełni funkcjonalne.

Mając powyższe na uwadze Sąd przyjął, iż szkoda w majątku wynosiła 6852 zł netto – koszty naprawy ogrodzenia i bramy oraz 1408 zł netto koszty ochrony. Strona powodowa nie wykazała, aby powód nie był płatnikiem VAT i zachodziły podstawy do rozliczenia kwot brutto, ani tez nie zaprzeczyła tej okoliczności. Uwzględniając dotychczas otrzymane z powyższego tytułu odszkodowanie 2663,01 zł zasądzono w tym zakresie żądania na rzecz powoda kwotę 5596,99 zł, a w pozostałym zakresie powództwo oddalono w oparciu o art. 6 k.c.

Odsetki zasądzono na podstawie art. 481 k.c., a o kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 100 k.p.c. Na koszty poniesione przez powoda składały się: opłata od pozwu w wysokości 681 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3600 zł, wykorzystana zaliczka na biegłego 1493,25 zł (opinie biegłego oraz przyznane świadkom koszty), a na koszty poniesione przez pozwaną składały się opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3600 zł – łącznie 9408,25 zł. Powód wygrał sprawę w 41,14%, a pozwana w 58,86% i dlatego na podstawie powołanych przepisów zasądzono od pozwanej na rzecz powoda różnicę pomiędzy kwotami wzajemnie od siebie należnymi, tj. kwotę 253,55 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sędzia