Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Rybniku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 czerwca 2024 roku

Sąd Rejonowy w Rybniku, V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Sonia Lasota-Zawisza

Protokolant : sekretarz sądowy Elżbieta Radochońska

po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2024 roku w Rybniku

na rozprawie

sprawy z odwołania B. K.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.

z dnia 2 listopada 2023 roku, nr (...)

o zasiłek chorobowy

1.  zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonej B. K. prawo do zasiłku chorobowego za okres od 16 listopada 2019 roku do 3 stycznia 2020 roku z ubezpieczenia chorobowego z tytułu zatrudnienia w (...) w J. oraz zwalnia ubezpieczoną z obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego wraz z odsetkami w łącznej kwocie 8.405,37 zł (osiem tysięcy czterysta pięć złotych 37/100),

2.  zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. na rzecz ubezpieczonej kwotę 180,00 zł (sto osiemdziesiąt złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt V U 324/23

UZASADNIENIE

Decyzją z 2 listopada 2023 roku, nr (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił ubezpieczonej B. K. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 listopada 2019 roku do 3 stycznia 2020 roku z ubezpieczenia chorobowego z tytułu zatrudnienia w (...) w J. oraz zobowiązał do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego wraz z odsetkami w łącznej kwocie 8.405,37 zł. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że ubezpieczona była w okresie od 25 października 2019 roku do 3 stycznia 2020 roku niezdolna do pracy i z tego tytułu płatnik składek od 15 listopada 2019 roku dokonał wypłaty wynagrodzenia za czas choroby, zgodnie z art. 92 k.p., zaś od 16 listopada 2019 roku do 3 stycznia 2020 rok zasiłku chorobowego z funduszu ZUS. Wskazał, że zwolnienie lekarskie było wykorzystywane niezgodnie z jego przeznaczeniem, w związku z czym ubezpieczona nie ma prawa do zasiłku chorobowego, a kwota wypłaconego świadczenia podlega zwrotowi w wysokości 6.319,04 zł wraz z należnymi odsetkami w kwocie 2.086,33 zł z funduszu chorobowego.

vide: akta organu rentowego

Od powyższej decyzji, ubezpieczona złożyła odwołanie, w którym wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 listopada 2019 roku do 3 stycznia 2020 roku z ubezpieczenia chorobowego z tytułu zatrudnienia w (...) w J. oraz zwolnienie ze zwrotu pobranego zasiłku chorobowego z odsetkami, a także zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że dokonała w trakcie zwolnienia lekarskiego dwóch incydentalnych czynności na rzecz zleceniodawcy, które nie miały wpływu na pogorszenie stanu zdrowia. Czynności te polegały na potwierdzeniu prawidłowości przesłanych rozliczeń za pośrednictwem komputera i nie mogły stanowić wykorzystywania przez ubezpieczoną zwolnienia lekarskiego niegodnie z jego przeznaczeniem. Według ubezpieczonej nie można przyjąć, że wykonywanie tego typu czynności było związane z pracą zarobkową, z uwagi na otrzymany dochód w wysokości ok. 100 zł miesięcznie. Zarzuciła organowi rentowemu brak podstaw do zobowiązana jej do zwrotu pobranych świadczeń z uwagi na brak pouczeń i przedawniony okres 3 letni.

vide: k. 3-6

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł jego oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania i podtrzymał wcześniejsze twierdzenia. W uzasadnieniu organ dodatkowo wskazał, że każda praca zarobkowa wykonywana w okresie zwolnienia lekarskiego powoduje utratę prawa do świadczeń, w tym wykonywanie różnych czynności w ramach stosunków zobowiązaniowych. Według organu rentowego zarzut braku pouczeń o okolicznościach skutkujących utratą prawa od pobierania świadczenia jest nieuzasadniony, a zaś sama decyzja nie wykracza poza zakres czasowy art. 84 ust. 3 ustawy systemowej.

vide: k. 17-18

Podczas rozprawy w dniu 18 czerwca 2024 roku ubezpieczona wskazała, że kwestionuje decyzję co do zasady, a nie co do wysokości.

vide: k. 49

Sąd ustalił co następuje:

Ubezpieczona B. K. była zatrudniona u płatnika składek (...) w J. (dalej jako (...)) od 1 stycznia 1999 roku do 27 września 2021 roku po czym przeszła na emeryturę. Nadto miała zawartą umowę cywilnoprawną z (...) (...) w P. (dalej jako (...)) z uwagi na obsługę ubezpieczenia grupowego pracowników swojego pracodawcy.

bezsporne

Ubezpieczona od 1980 roku zajmowała się ubezpieczeniami grupowymi pracowników (...) i była jedyną osobą do tego uprawnioną. Czynności określone w umowie cywilnoprawnej ze zleceniodawcą (...), rejestrowane były w systemie informacyjnym. Ubezpieczona w dniach 6 listopada 2019 roku i 4 grudnia 2019 roku zatwierdziła rozliczenia miesięczne, które dotyczyły ubezpieczenia grupowego pracowników pracodawcy. Zatwierdzenia dokonywała przez internet, logując się do sytemu w domu. Cała operacja trwała kilka sekund. Ubezpieczona z tytułu umowy zlecenia otrzymała wynagrodzenie w wysokości 141,51 zł 12 października 2019 roku, w wysokości 147,35 zł - 12 listopada 2019 roku, w wysokości 147,35 zł - 12 grudnia 2019 roku. Dowód: akta organu rentowego: pismo (...) z 02.10.2023 r., nadto w aktach sprawy: wyciąg z rachunków k. 46-49, przesłuchanie ubezpieczonej k. 49v-50

W okresie od 25 października 2019 roku do 28 listopada 2019 roku i od 29 listopada 2019 roku do 3 stycznia 2020 roku była niezdolna do pracy z powodu operacji kręgosłupa.

Ubezpieczona przebywając na zwolnieniu lekarskim mogła chodzić. Lekarze zalecali jej dużo spacerów. Przeciwskazaniem było noszenie ciężkich rzeczy. W trakcie zwolnienia lekarskiego, ubezpieczona korzystała z telewizji, internetu, komputera.

Dowód: kopia karty zasiłkowej k. 31-32, zestawienie zaświadczeń wybranego ubezpieczenia k. 44, przesłuchanie ubezpieczonej k. 49v-50

Ubezpieczona pobrała zasiłek chorobowy za określone okresy w określonych kwotach:

- od 25 października 2019 roku do 28 listopada 2019 roku (prawo do zasiłku od 16 listopada 2019 roku) w kwocie 1.676,48 zł,

- od 29 listopada 2019 roku do 3 stycznia 2020 roku w kwocie 4.642,56 zł.

Łącznie 6.319,04 zł.

Dowód: akta organu rentowego: pismo ogólne do ZUS z 12.10.2023 r., wiadomość mail z 31.10.2023 r. i tabelka z wyliczeniami, nadto w aktach sprawy: pismo ZUS z 13.05.2024 r. k. 43

Decyzją z 2 listopada 2023 roku, nr (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 16 listopada 2019 roku do 3 stycznia 2020 roku z ubezpieczenia chorobowego z tytułu zatrudnienia w (...) w J. oraz zobowiązał do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego wraz z odsetkami w łącznej kwocie 8.405,37 zł.

Dowód: akta organu rentowego: decyzja ZUS z 02.11.2023 r.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci w/w dokumentów, których prawdziwości strony nie kwestionowały, a także w oparciu o przesłuchanie ubezpieczonej, które wraz z pozostałymi dowodami tworzyły spójny i logiczny obraz przedstawiający stan faktyczny sprawy.

Sąd na podstawie art. 235 ² §1 pkt 5 k.p.c. pominął dowód z opinii biegłego z zakresu ortopedii wnioskowany przez ubezpieczoną, gdyż sprawa została w całości wyjaśniona w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Sąd miał na uwadze, że ubezpieczona korzystała ze zwolnienia lekarskiego z uwagi rekonwalescencję po operacji kręgosłupa, a czynności dokonane przez ubezpieczoną w ramach zawartej umowy cywilnoprawnej polegały na tym, że ubezpieczona przebywając w domu dokonała kilkusekundowych zatwierdzeń w komputerze. Czynność ta nie wymagała wysiłku. Sąd miał na uwadze, że opinia ta przedłużyłaby jedynie postępowanie.

Sąd zważył co następuje:

Odwołanie zasługuje na uwzględnienie.

Jak stanowi przepis art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego (Dz,. U. z 2021 r. poz. 1133) w razie choroby i macierzyństwa zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

Zgodnie z art. 68 ww. ustawy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz płatnicy składek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, są uprawnieni do kontrolowania ubezpieczonych co do prawidłowości wykorzystywania zwolnień od pracy zgodnie z ich celem oraz są upoważnieni do formalnej kontroli zaświadczeń lekarskich.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy, ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia.

Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego, który wskazał, że nie ma jednego prostego rozwiązania, jeśli chodzi o zastosowanie art. 17 ust. 1 ustawy z 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a ocena spełnienia przesłanki "wykonywania pracy zarobkowej" jest uzależniona od stanu faktycznego konkretnej sprawy. Nie należy więc oczekiwać kategorycznych wskazań ujednolicających, mających zastosowanie do każdego przypadku. To podstawy faktyczne danego rozstrzygnięcia będą decydowały o zakwalifikowaniu podejmowanych przez ubezpieczonych czynności jako "incydentalnych" bądź "wymuszonych okolicznościami". (Postanowienie SN z 12.07.2023 r., III USK 103/22).

Sąd podziela także stanowisko Sądu Najwyższego, który wskazał, że pracą zarobkową, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, jest każda aktywność ludzka, niezależnie od stosunku prawnego, w ramach której jest realizowana, której skutkiem jest uzyskanie dochodu. Przypisuje się zarobkowy charakter każdej działalności przynoszącej jakikolwiek dochód. Nie dotyczy to jedynie sporadycznych, incydentalnych i wymuszonych okolicznościami przejawów aktywności zawodowej. (Postanowienie SN z 30.09.2021 r., I USK 207/21).

W szczególnych sytuacjach faktycznych prokonstytucyjna wykładnia art. 17 ust. 1 ustawy z 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1133 z późn. zm.) może prowadzić do odmowy jego zastosowania ze względu na to, że sankcja w postaci utraty prawa do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia będzie zbyt drastyczna i dolegliwa a przez to niesłuszna i niesprawiedliwa. Jest tak w przypadku uzyskiwania dochodów z innego zajęcia zarobkowego, które nie gwarantują nawet minimum życiowego (np. dochodów rzędu 100-200 zł miesięcznie). (Wyrok SN z 19.02.2021 r., sygn. I USKP 12/21).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż ubezpieczona nie utraciła prawa do zasiłku chorobowego za okres wskazany w decyzji, a tym samym wypłacony zasiłek nie jest świadczeniem nienależnym i ubezpieczona nie jest zobowiązana do jego zwrotu.

Bezsporne było w sprawie, że ubezpieczona w przedmiotowym okresie pozostawała w stosunku pracy z (...) oraz była stroną umowy zlecenia z (...). Stan zdrowia ubezpieczonej uniemożliwiał jej wykonywanie pracy, a sama okoliczność, że w okresie niezdolności do pracy otrzymywała wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia nie świadczy o tym, że spełniła dyspozycję art. 17 ustawy zasiłkowej. Nadto, wypłacone ubezpieczonej wynagrodzenie dotyczyło całościowej obsługi ubezpieczenia, należne było za cały okres, a nie za poszczególne dni.

Przeprowadzone postępowanie wykazało, że ubezpieczona w okresie zwolnienia lekarskiego od 16 listopada 2019 roku do 3 stycznia 2020 roku była niezdolna do świadczenia pracy. Ubezpieczona w tym okresie była po operacji kręgosłupa. Zgodnie z zaleceniami lekarskimi ubezpieczona nie miała podnosić/nosić ciężkich rzeczy, miała dużo spacerować. Ubezpieczona w spornym okresie stosowała się do zaleceń lekarza, przebywała w domu. Ubezpieczona co prawda w dniach 6 listopada 2019 roku i 4 grudnia 2019 roku zatwierdziła rozliczenia miesięczne, które dotyczyły ubezpieczenia grupowego pracowników pracodawcy, za które otrzymała wynagrodzenia w dniu 14 października 2019 roku w wysokości 141,51 zł, w dniu 13 listopada 2019 roku w wysokości 147,35 zł, a w dniu 12 grudnia 2019 roku w wysokości 147,35 zł. Kwot tych nie można jednakże uznać za ekwiwalent wynagrodzenia, w żadnej mierze nie gwarantowały minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2019 roku. Podkreślenia wymaga, że czynności te były incydentalne, miały miejsce dwukrotnie – gdyż raz w miesiącu ubezpieczona musiała dokonać zatwierdzenia w systemie – korzystając z internetu. W czasie wykonywania czynności ubezpieczona przebywała w domu, czynności trwały zaledwie kilka sekund. Co więcej, ubezpieczona jak wynika z umowy zlecenia miała obowiązek wykonywania czynności osobiście, nadto była jedynym pracownikiem u swojego pracodawcy zajmującym się ubezpieczeniami grupowymi i mającym podpisaną umowę zlecenia. Zatem zalogowanie się do systemu teleinformatycznego i kilkusekundowe zatwierdzenie listy pracowników objętych ubezpieczeniem, należy uznać za incydentalną i wymuszoną okolicznościami aktywność, która nie powoduje utraty prawa do zasiłku. Norma wyrażona w art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej, ma zapobiegać wykorzystywaniu zwolnień od pracy na rzeczywiste jej wykonywanie. Natomiast nie oznacza to, że norma ta jest oderwana od realiów życiowych, w których pracownik niezdolny do pracy, ze względu na obowiązek lojalności wobec swego pracodawcy lub zleceniodawcy, podejmuje podstawowe czynności zabezpieczające na czas po ustaniu jego niezdolności do pracy, o ile są to czynności niezbędne i niewpływające na czas odzyskania zdolności do pracy. Co więcej brak zatwierdzenia osób objętych ubezpieczeniem przez ubezpieczoną mógłby spowodować problemy związane z ubieganiem się przez pracowników o wypłatę odszkodowań.

W związku z powyższym, zaistniał obowiązek rozpatrzenia, czy ubezpieczona wykorzystywała zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia. Niezdolność ubezpieczonej do pracy była spowodowana rekonwalescencją po operacji kręgosłupa. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę zasady logicznego rozumowania, krótka, kliku sekundowa czynność wykonywana w domu z pewnością nie mogła zaszkodzić ubezpieczonej. Trudno przyjąć, aby osoba przebywająca na zwolnieniu lekarskim nie mogła w domu korzystać z komputera. W dzisiejszych czasach oczywistym jest, że osoby przebywające w domu na zwolnieniach lekarskich mogą oglądać telewizję, korzystać z komputera czy smartfona. Organ rentowy natomiast nie podjął próby dowodzenia swych twierdzeń, chociaż to na nim spoczywał ciężar dowodowy.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że jak stanowi przepis art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 121 j.t. ze zm) osoba, która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń społecznych, jest obowiązana do jego zwrotu, wraz z odsetkami, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego, z uwzględnieniem ust. 11.

Na podstawie art. 84 ust. 2 ustawy systemowej, za kwoty nienależnie pobranych świadczeń uważa się: 1) świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenie była pouczona o braku prawa do ich pobierania; 2) świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie nieprawdziwych zeznań lub fałszywych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzania w błąd organu wypłacającego świadczenia przez osobę pobierającą świadczenia; 3) świadczenia z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej chorobą z ubezpieczenia chorobowego lub wypadkowego, co do których stwierdzono, że w okresie ich pobierania świadczeniobiorca wykonywał w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystywał zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia.

Jak wynika z okoliczności faktycznych, ubezpieczona nie została pouczona o braku prawa do pobierania zasiłku chorobowego w przypadku wykorzystywania zwolnienia niezgodnie z przeznaczeniem czy wykonywania pracy zarobkowej w czasie pobierania tego zasiłku.

Podkreślić należy, że to na organie rentowym spoczywał ciężar udowodnienia zaistnienia przesłanek z art. 17 ustawy zasiłkowej, czego organ nie uczynił.

Sąd Najwyższy w wyroku z 26 lipca 2017 r., wskazał, że ustalenie przez Sąd, iż ubezpieczony pobierający zasiłek chorobowy nie był pouczony o braku prawa do tego świadczenia (art. 84 ust. 2 pkt 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), nie jest wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że nie obciąża go obowiązek zwrotu pobranego zasiłku chorobowego, do którego utracił prawo wskutek wykonywania w okresie pobierania świadczenia pracy zarobkowej. Sąd powinien bowiem rozważyć, czy mimo nieziszczenia się określonej w (art. 84 ust. 2 pkt 1 ustawy systemowej) przesłanki zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, zasiłek chorobowy został wypłacony na podstawie nieprawdziwych zeznań lub fałszywych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzania w błąd organu wypłacającego świadczenia przez osobę pobierającą świadczenia. Przesłanką do zobowiązania ubezpieczonego do zwrotu świadczenia jest więc zła wola ubezpieczonego (wyrok Sądu Najwyższego z 26.07.2017r. I UK 287/16).

Ubezpieczonej nie można przypisać złej woli czy świadomego wprowadzenia w błąd. Ubezpieczona nie oświadczyła nieprawdy, nie przemilczała faktu, iż ma zawartą umowę zlecenia z (...), nie była także świadoma, że jej czynność może być poczytana za pracę zarobkową lub wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z przeznaczeniem. Brak podstaw by sądzić, że ubezpieczona wiedziała, że czynność trwająca około kilku sekund wykonywana na komputerze, nie wpływająca w sposób negatywny na jej zdrowie, zapewniająca jej wynagrodzenie wielokrotnie niższe od wynagrodzenia za pracę w ramach stosunku pracy, pozbawi ją prawa do zasiłku za okres zwolnienia. Zatwierdzenie listy pracowników objętych ubezpieczeniem nie było świadczeniem pracy, a czynnością krótkotrwałą i incydentalną, wymuszoną okolicznościami. Organ rentowy nie wykazał złej woli ubezpieczonej, brak więc podstaw do żądania zwrotu pobranego zasiłku. Brak zatem podstaw, aby uznać wypłacone świadczenie za nienależne z winy ubezpieczonej. Wnioskując, organ nie wykazał złej woli ubezpieczonej, nawet gdyby więc ubezpieczona utraciła prawo do zasiłku, brak byłoby podstaw do żądania jego zwrotu.

Nadto należy zaznaczyć, że z art. 84 ust. 3 ww. ustawy wynika, że nie można żądać zwrotu kwot nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczeń społecznych za okres dłuższy niż ostatnie 12 miesięcy, jeżeli osoba pobierająca świadczenia zawiadomiła organ wypłacający świadczenia o zajściu okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń albo wstrzymanie ich wypłaty, a mimo to świadczenia były nadal wypłacane, a w pozostałych przypadkach - za okres dłuższy niż ostatnie 3 lata.

Sąd podzielił stanowisko Sądu Najwyższego, który wskazał, że przepis ten definiuje obowiązek zwrotu (jego zakres) pod względem przedmiotowym, wyznaczając maksymalne wielkości (kwoty) żądanego zwrotu (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2012 r., III UZP 1/12, OSNP 2012 nr 23-24, poz. 290). Ustawodawca, aby zapobiec możliwości żądania zwrotu nienależnie pobranych świadczeń w całości (w skrajnych przypadkach wypłacanych przez kilkadziesiąt lat), ustanowił w art. 84 ust. 3 limity, których zwrotu może domagać się organ rentowy i przez to uznał, iż nadmierne obciążanie osoby zobowiązanej jest niedopuszczalne i stanowiłoby jej pokrzywdzenie w sensie pozaprawnym. Wskazany okres 3 lat oznacza, że organ rentowy może żądać zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego tylko za okres 3 lat liczonych do ostatniej wypłaty (pobrania) nienależnego świadczenia, natomiast decyzja o zwrocie może być wydana najpóźniej przed upływem 5 lat od ostatniego dnia okresu, za który pobrano je nienależnie - art. 84 ust. 7a ustawy systemowej (wyrok Sądu Najwyższego z 17 maja 2018 r., I UK 138/17, LEX nr 2488715). Zawarte w art. 84 ust. 3 ustawy systemowej sformułowanie "ostatnie 12 miesięcy" czy "ostatnie 3 lata" oznacza, że za podstawę obliczania roszczenia wynikającego z nienależnie pobranych kwot należy wziąć ostatnie ze świadczeń wypłaconych bez podstawy prawnej. W rezultacie, komentowany przepis może, w zależności od stanu faktycznego danej sprawy, powodować wyłączenie spod obowiązku zwrotu części świadczeń, to jest świadczeń "pobranych dawniej niż 3 lata (lub 12 miesięcy) przed wstrzymaniem wypłaty" (wyrok Sądu Najwyższego z 27 września 2012 r., III UK 34/11, LEX nr 1619694). Trzyletniego okresu nie liczy się zatem od daty wydania decyzji zobowiązującej do zwrotu tego świadczenia. (Postanowienie SN z 20.09.2023 r., sygn. III USK 30/23).

Organ nie domagał się zwrotu nienależnie pobranego świadczenia za okres 3 lat wstecz od daty ostatniej wypłaty za styczeń 2020r., gdyż okres do obejmował „jedynie” 1,5 miesiąca. Z kolei decyzję wydano w terminie 5 lat od 3 stycznia 2020r. Zatem w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd w pkt 1 wyroku działając na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonej B. K. prawo do zasiłku chorobowego za okres od 16 listopada 2019 roku do 3 stycznia 2020 roku z ubezpieczenia chorobowego z tytułu zatrudnienia w (...) w J. oraz zwolnił ubezpieczoną z obowiązku zwrotu pobranego zasiłku chorobowego wraz z odsetkami w łącznej kwocie 8.405,37 zł.

Z kolei w pkt 2 wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 98 §1 ¹ k.p.c. i § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania Sąd zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. na rzecz ubezpieczonej kwotę 180 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem Sądu brak było przesłanek do przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi ponad minimalne, gdyż w sprawie odbyła się jedna rozprawa, postępowanie trwało kilka miesięcy, a charakter sprawy nie był skomplikowany, co wiązałoby się z większym nakładem pracy.

Sędzia Sonia Lasota - Zawisza