Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Rybniku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

27 lutego 2023 roku

Sąd Rejonowy / Okręgowy w Rybniku V Wydział

Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sonia Lasota-Zawisza

Protokolant: osobiście

po rozpoznaniu 27 lutego 2023 roku w Rybniku

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa G. K.

przeciwko Centrum (...) w R.

o wynagrodzenie

1.  zasądza od pozwanego Centrum (...) w R. na rzecz powódki G. K. kwotę 21 040 zł (dwadzieścia jeden tysięcy czterdzieści złotych) tytułem wynagrodzenia za okres od 1 lipca 2019 roku do 23 marca 2020 roku,

2.  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,

3.  nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Rybniku kwotę 1052 zł (tysiąc pięćdziesiąt dwa złote) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sędzia Sonia Lasota-Zawisza

Sygn. akt V P 223/19

UZASADNIENIE

Powódka G. K. wniosła przeciwko pozwanemu Centrum (...) w R. pozew o przywrócenie poprzednich warunków pracy i płacy oraz o zapłatę kwoty 1 511,24 zł tytułem zaległego wynagrodzenia za lipiec 2019 roku wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od 1 sierpnia 2019 roku do dnia zapłaty. Nadto, wniosła o zwrot kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że od 1 czerwca 2007 roku piastowała stanowisko Dyrektora (...) Zespołu (...) w R., przemianowanego w 2017 roku na Centrum (...). Powódka zaznaczyła, że od 1 marca 2018 roku pracowała na stanowisku Kierownika działu rozliczeń. Powódka wskazała, iż 1 sierpnia 2019 roku otrzymała wynagrodzenie adekwatne do stanowiska starszej księgowej w wysokości 3198,70 zł podczas gdy uprzednio otrzymywała wynagrodzenie w kwocie 4709,94 zł netto. Podkreśliła, że strony nie zawarły jakiegokolwiek porozumienia zmieniającego ani też pracodawca nie dokonał obniżenia wynagrodzenia w formie wypowiedzenia zmieniającego. Dodała też, że od około roku przebywała na zwolnieniu lekarskim. Powódka zaznaczyła, iż Związek (...) stanowczo sprzeciwił się zmianie wynagrodzenia powódki.

vide: k.3-5

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz o zwrot kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany podniósł zarzut uchybienia terminu co do wytoczonego powództwa. Pozwany wskazał, iż wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy powódki zostało do niej nadane na poczcie 26 lutego 2019 roku, a próba doręczenia przedmiotowego listu nastąpiła 28 lutego 2019 roku na adres przy ul. (...) w R.. Następnie, korespondencja ta oczekiwała na odbiór przez powódkę w Urzędzie Pocztowym w R.. Powódka została ponownie poinformowana o oczekującej przesyłce w dniu 8 marca 2019 roku. Ze względy na brak odbioru przesyłki, została ona odesłana do nadawcy w dniu 15 marca 2019 roku. Pozwany zaznaczył, że złożenie pozwu na początku sierpnia 2019 roku było spóźnione, a wobec tego powództwo winno zostać oddalone. Pozwany dodał, że powódka regularnie korespondowała z pracodawcą wysyłając mu listy polecone oraz stawiała się sądzie na wyznaczanych terminach rozpraw, a wobec tego nie sposób przyjąć, że nie mogła podjąć korespondencji poleconej nadanej na jej adres stałego miejsca zamieszkania. W ocenie pozwanego powódka z premedytacją nie odebrała korespondencji zawierającej oświadczenie o wypowiedzeniu warunków pracy i płacy, aby utrudnić lub sparaliżować dokonanie takiej czynności. W ocenie pozwanego powódka miała wiedzę o zamiarze wypowiedzenia jej warunków pracy i płacy, bowiem pracodawca informował o tym reprezentującą powódkę organizację związkową. Pozwany dodał, że uprzednio powódka dwukrotnie informowała pracodawcę o zmianie miejsca pobytu, a w czasie w którym nastąpiła próba doręczenia powódce oświadczenia o wypowiedzeniu, a także w okresie w którym przesyłka oczekiwała na odbiór w Urzędzie Pocztowym, nie zgłosiła ona żadnej zmiany swojego adresu i czasowego pobytu. Dodatkowo pozwany wskazał, iż nawet przyjmując, że powódka złożyła pozew w przepisanym terminie to jej stanowisko również nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zmiany organizacyjne wprowadzone przez pozwanego nie miały charakteru pozornego i zmierzały do dostosowania struktury organizacyjnej do obowiązujących przepisów prawa.

vide: k.31-34v.

Na rozprawie 7 lipca 2020 roku powódka oświadczyła, iż nie była objęta szczególną ochroną przed zwolnieniem.

vide: k. 90v.

Pismem z 14 lipca 2020 roku powódka zmodyfikowała roszczenie w ten sposób, że wniosła o zapłatę kwoty 21 400 zł tytułem zaległego wynagrodzenia za okres od 1 lipca 2019 roku do 23 marca 2020 roku. Powódka wskazała, że domaga się wynagrodzenia za 8 pełnych miesięcy tj. od lipca 2019 roku do lutego 2020 roku w łącznej wysokości 19 200 zł (8 x 2400 zł) oraz za 23 dni marca w wysokości 1840 zł.

vide: k.94-95

Wobec cofnięcia pozwu w zakresie przywrócenia poprzednich warunków pracy i płacy, Sąd postanowieniem z 15 października 2020 roku umorzył w tym zakresie postępowanie.

vide: k.103-104 i k. 109

Na rozprawie 13 maja 2021 roku pozwany oświadczył, że kwestionuje powództwo co do zasady ale nie co do wysokości.

vide: k.137v.

Pismem z 22 grudnia 2021 roku powódka zmodyfikowała roszczenie w ten sposób, że wniosła o zasądzenie kwoty 10 800 zł tytułem odszkodowania w kwocie stanowiącej równowartość 3-miesięcznego wynagrodzenia za pracę za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę.

vide: k. 193-194

Na rozprawie 26 lipca 2022 roku powódka oświadczyła, iż ostatecznie wnosi o zasądzenie odszkodowania jak w piśmie z 22 grudnia 2021 roku oraz o wynagrodzenie w kwocie 21 040 zł jak dotychczas.

Mając na względzie datę wpływu sprawy do sądu i wcześniejsze cofnięcie pozwu o przywrócenie warunków pracy i płacy oraz z uwagi na wniesienie w grudniu 2021 roku roszczenia o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę podtrzymanego na rozprawie 26 lipca 2022 roku Sąd postanowił wyłączyć sprawę o odszkodowanie i przedłożyć do odrębnej dekretacji. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. V P 127/22.

Na rozprawie 26 lipca 2022 roku pozwany oświadczył, że wypowiedzenie warunków pracy i płacy złożono powódce w czasie zwolnienia lekarskiego stosując art. 10 ustawy o zwolnieniach grupowych.

vide: k. 212v.

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2022 roku Sąd na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 kpc zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy prowadzonej przed tutejszym Sądem o sygn. V P 127/22.

vide: k.215 i k.223-223v.

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2022 roku z uwagi na prawomocne zakończenie sprawy V P 127/22, w której powództwo oddalono - Sąd podjął zawieszone postępowanie.

vide: k. 228

Sąd ustalił co następuje:

W okresie od 1 czerwca 2007 roku powódka G. K. pracowała u pozwanego w Centrum (...) w R. (uprzednio (...) Zespół (...) w R.). W okresie od 1 czerwca 2007 roku do 31 marca 2016 roku powódka zajmowała stanowisko dyrektora. Na zajmowanym od 1 marca 2018 roku stanowisku kierownika działu rozliczeń powódka otrzymywała wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 4350 zł, 20% dodatku za wysługę lat od wynagrodzenia zasadniczego w kwocie 870 zł oraz dodatek funkcyjny w wysokości 850 zł.

W aktach osobowych powódki wskazano adres zamieszkania powódki – ul. (...) (...)-(...) R..

Dowód: akta osobowe powódki: kwestionariusz osobowy, umowy o pracę, porozumienie zmieniające warunki pracy i płacy z 13.11.2017r., porozumienie zmieniające warunki pracy i płacy z 1.03.2018r.

Pozwany sporządził pismo datowane na 26 lutego 2019 roku zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu powódce warunków pracy i płacy. W treści pisma wskazano, że wypowiedzenie umowy ma nastąpić w części dotyczącej zajmowanego stanowiska, wysokości wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia, który miał upłynąć 31 maja 2019 roku. Pozwana podała, iż podstawą wypowiedzenia jest art. 10 ust.3 w zw. z art. 12 ustawy o zwolnieniach grupowych, a także art. 42 § 1 i 2 ustawy Kodeks pracy. Jako przyczynę wypowiedzenia, pozwana podała likwidację Działu (...) w strukturze pozwanego oraz likwidację stanowiska kierownika Działu (...). Pozwana dodała, iż powyższe jest naturalną konsekwencją dostosowania struktury organizacyjnej pozwanego do powszechnie obowiązujących przepisów prawa. W piśmie pozwana wskazała również, że po upływie okresu wypowiedzenia tj. 1 czerwca 2019 roku pracodawca proponuje następujące, nowe warunki umowy o pracę:

- wymiar czasu pracy: pełny etat,

- stanowisko: starszy księgowy,

- wynagrodzenie zasadnicze: 3 000 zł brutto,

- dodatek za wieloletnią pracę w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego.

W piśmie zawarto też stosowne pouczenia.

Dowód: akta osobowe powódki: oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu warunków pracy i płacy

Pismo zawierające oświadczenie pracodawcy zmieniające warunki pracy i płacy powódki zostało nadane na poczcie 26 lutego 2019 roku ze wskazaniem adresu ul. (...) w R., a próba doręczenia nastąpiła 28 lutego 2019 roku. Następnie korespondencja ta oczekiwała na odbiór w Urzędzie Pocztowym w R.. Kolejno, podjęto ponowną próbę poinformowania o oczekującej przesyłce w dniu 8 marca 2019 roku. Ze względu na brak odbioru przesyłki, została ona odesłana do nadawcy w dniu 15 marca 2019 roku.

Przesyłka została nieprawidłowo zaadresowana przez pozwanego. Korespondencja została nadana na adres sąsiadów powódki – Państwa B., którzy mieszkają pod adresem ul. (...) w R.. Powódka zamieszkuje pod adresem ul. (...) w R. i nie otrzymała od pozwanej pisma o zmianie warunków pracy i płacy.

Sąsiedzi powódki nie informowali jej o pozostawionym awizie co do przesyłki pozwanego nadanej 26 lutego 2019 roku.

Dotychczasowa korespondencja pozwanego była kierowana do powódki na adres wynikający z akt osobowych tj. ul. (...) w R. oraz była odbierana przez powódkę. Powódka informowała pozwanego o zmianie adresu do korespondencji w przypadku czasowego przebywania poza miejscem zamieszkania np. w przypadku przebywania w Sanatorium.

1 sierpnia 2019 roku powódka otrzymała niższe niż dotychczas wynagrodzenie (za lipiec 2019 roku) - adekwatne do stanowiska starszej księgowej. Celem wyjaśnienia sytuacji, powódka skontaktowała się telefonicznie z pracownicą pozwanego zajmującą się wypłacaniem wynagrodzeń K. G.. Pracownica oświadczyła jedynie, że takie wynagrodzenie przysługuje powódce od 1 lipca 2019 roku, a w razie dalszych pytań powinna się kontaktować z pracownikiem kadr. Powódka skontaktowała się z I. K., która poinformowała ją o obniżeniu stawki zasadniczej. Od pracowników pozwanego powódka nie uzyskała odpowiedzi o powody wypłacania jej niższego wynagrodzenia. Po otrzymaniu niższego wynagrodzenia powódka kontaktowała się również ze Związkami Zawodowymi do których przynależy. W odpowiedzi Związki Zawodowe poinformowały ją o przesłanym uprzednio piśmie do Dyrektora pozwanego w sprawie wypowiedzenia zmieniającego.

W okresie od 1 lipca 2019 roku do 23 marca 2020 roku powódka otrzymywała wynagrodzenie adekwatne do stanowisko starszej księgowej tj. w zmniejszonej wysokości w stosunku do dotychczas otrzymywanego. Przez cały ten okres pracodawca nie złożył powódce skutecznie formalnego oświadczenia zmieniającego.

Dowód: potwierdzenie transakcji k.9-12, dokument z śledzenia przesyłek k.44-45v., ksero protokołu rozprawy z dnia 25.09.2019r. w sprawie o sygn. akt V P 621/18 k.66-67, korespondencja powódki z pozwanym wraz z potwierdzeniami nadania i odbioru k.72-81, pismo inspektora PIP k.133-133v., zeznania świadka I. K. k.135-135v., przesłuchanie powódki k.136-136v., przesłuchanie w imieniu pozwanego A. M. k.136v.-137v., pismo z Urzędu Miasta R. z 25.11.2021r. k.180, dokumentacja zdjęciowa k.158-159, k.167-170, k.182 i k.189

oraz

akta osobowe powódki: koperta listu skierowanego do powódki w dniu 26.02.2019r. wraz dokumentem o braku potwierdzenia odbioru, pisma powódki informujące pozwanego o zmianie miejsca zamieszkania, pismo pozwanego kierowane do Związków Zawodowych o zamiarze wypowiedzenia powódce stosunku pracy wraz z odpowiedzią Związków Zawodowych, pismo o rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron

Po przeprowadzonej przez pozwaną reorganizacji, pracownicy dotychczas pracujący w Dziale (...) rozpoczęli wykonywanie obowiązków w Dziale (...). Warunki płacy pracowników nie uległy pogorszeniu.

Dowód: zeznania świadka K. Z. k.127-128,ksero akt osobowych J. Ł.

Pismem datowanym na 18 lutego 2018 roku pozwany zawiadomił Związki Zawodowe do których przynależała powódka o zamiarze wypowiedzenia jej warunków pracy i płacy na podstawie art. 10 ust. 2 i 3 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników w zw. z art. 38 § 1 kp. Pozwany wskazał, że wypowiedzenie jest uzasadnione obiektywnymi okolicznościami wynikającymi z reorganizacji w celu dostosowania struktury organizacyjnej do obowiązujących przepisów prawa. Pozwany dodał, że dział w którym dotychczas pracowała powódka, a w tym zajmowane przez nią stanowisko zostaną zlikwidowane. Jednocześnie poinformował, iż powódce zostanie zaproponowane stanowisko starszego księgowego z przysługującym wynagrodzeniem zasadniczym w wysokości 3 000 zł brutto oraz dodatek za wieloletnią pracę w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego.

Dowód: akta osobowe powódki pisma pozwanego do Związku (...) Oddział w R. oraz do (...) Organizacji (...) w R. z 18.02.2019r.

Związek Zawodowy wniósł zastrzeżenia co do zamiaru wypowiedzenia powódce warunków pracy i płac wskazując, że zmiany i problemy organizacyjne powinny być w pierwszej kolejności rozwiązywane w inny sposób aniżeli przez wypowiadanie pracownikom warunków pracy i płacy i proponowanie im zdecydowanie mniej korzystnych warunków zatrudnienia.

W odpowiedzi pozwany zwrócił uwagę, iż Związek (...) Oddział w R. wskazał na ewentualną możliwość wypowiedzenia warunków pracy i płacy powódce jako adekwatne rozwiązanie w kontekście koniecznych zmian organizacyjnych u pozwanego. Pozwany podkreślił też, że zastrzeżenia zostały rozpatrzone ale z uwagi na obiektywne okoliczności nie mogą zostać uwzględnione.

Dowód: akta osobowe powódki pismo Związku (...) Oddział w R. z 22.02.2019r., odpowiedz pozwanego z 25.02.2019r. na pismo Związku (...) Oddział w R.

Różnica w wynagrodzeniu otrzymywanym przez powódkę za 8 pełnych miesięcy tj. od lipca 2019 roku do lutego 2020 roku wynosiła 19 200 zł (8 x 2400 zł), a za 23 dni marca wynosiła 1840 zł. Zatem, łącznie różnica wynosiła 21 040 zł.

okoliczność bezsporna

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2022 roku Sąd Rejonowy w Rybniku w sprawie z powództwa G. K. przeciwko Centrum (...) w R. o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie zmieniające oddalił powództwo. Wyrok jest prawomocny.

Dowód: akta V P 127/22: pozew, odpowiedź na pozew, protokół rozprawy z 22.11.2022r., wyrok Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 22.11.2022r.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych wyżej dowodów z dokumentów, a także w oparciu o dowód z zeznań świadków i przesłuchania powódki, które wraz z dowodami z dokumentów wzajemnie się uzupełniały tworząc wyrazisty obraz całości sprawy.

Sąd nie dał wiary twierdzeniom pozwanego, iż wypowiedzenie zmieniające zostało przesłane powódce na prawidłowy adres. Powyższe pozostawało w sprzeczności z resztą zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z koperty listu skierowanego do powódki w dniu 26.02.2019r. z którego jednoznacznie wynika, że przesyłka nie została nadana na adres powódki.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Termin wypłaty wynagrodzenia określony został w art. 85 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku Kodeks pracy (Dz. U. z 2016r. poz. 1666 ze zm.) zgodnie z którym wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie (§ 1). Wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego (§ 2). Jeżeli ustalony dzień wypłaty wynagrodzenia za pracę jest dniem wolnym od pracy, wynagrodzenie wypłaca się w dniu poprzedzającym (§ 3).

Zgodnie z treścią art. 22 ust.1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.

Zgodnie z treścią art. 85 § 2 k.p. wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego.

Dodatkowo, w myśl art. 94 pkt 5 k.p. pracodawca jest obowiązany w szczególności
terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie.

Zgodnie z treścią art. 32 § 1 ustawy z dnia 1974 roku Kodeks pracy (Dz. U. z 2018r. poz. 917 ze zm.) każda ze stron może rozwiązać umowę o pracę za wypowiedzeniem. W myśl § 2 rozwiązanie umowy o pracę następuje z upływem okresu wypowiedzenia.

Art. 36 § 1 pkt 3 ww. ustawy stanowi, iż okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony i umowy o pracę zawartej na czas określony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata.

Zgodnie z treścią art. 42 § 1 ww. ustawy przepisy o wypowiedzeniu umowy o pracę stosuje się odpowiednio do wypowiedzenia wynikających z umowy warunków pracy i płacy. Zgodnie z § 2 w wypowiedzenie warunków pracy lub płacy uważa się za dokonane, jeżeli pracownikowi zaproponowano na piśmie nowe warunki.

Art. 61§1 kc stanowi, iż oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Znaczenie art. 61 § 1 kc wyraża się m.in. w tym, że pośrednio wskazuje na przesłanki, które muszą być spełnione, by oświadczenie woli mogło zostać uznane za skutecznie złożone. W jego świetle jest jasne, że oświadczenie woli, które ma wywoływać skutki prawne w sferze prawnej innej osoby, co do zasady musi być jej złożone (uchwała składu siedmiu sędziów SN z 31.03.2016 r., III CZP 89/15). Treść przepisu wskazuje natomiast, że wstępną przesłanką uznania oświadczenia woli za złożone jest „dojście” tego oświadczenia do adresata. Oznacza to, że w zasadzie powiadomienie o złożeniu oświadczenia, bez powiadomienia o jego treści, nie jest wystarczające, do adresata „dojść” bowiem musi samo oświadczenie woli (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30.05.2000 r., IV CKN 898/00). Nie wystarczy zatem samo wysłanie tego oświadczenia (tzw. teoria wysłania) albo ujawnienie woli wywołania tych skutków względem innych osób (np. wobec notariusza, świadków), choćby wola ta była stanowcza, a jej treść – wystarczająco określona. Wynika to z prostego założenia, że osoba, która ma być dotknięta skutkami oświadczenia woli (czynności prawnej), powinna o tym wiedzieć, aby móc dostosować swe działania do zmienionej sytuacji prawnej. Jest to oczywiste w przypadku oświadczeń woli, które samodzielnie (czynności jednostronne) albo w powiązaniu z uprzednio złożonym oświadczeniem woli (umowy), mają skutkować powstaniem albo zaktualizowaniem obowiązków tej osoby. W ugruntowanym orzecznictwie przyjmuje się, iż art. 61 § 1 kc uzależnia dokonanie oświadczenia woli, które ma być złożone innej osobie, od jego dojścia do tej osoby, w wyniku decyzji składającego, w taki sposób, aby mogła ona - zapoznać się z jego treścią "w zwykłym toku czynności", bez szczególnych nakładów i starań (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1982 r., II CR 380/82; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 1984 r., I PRN 111/84; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2009 r., IV CSK 53/09, nie publ.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2010 r., II PK 295/09, nie publ.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2012 r., V CSK 215/11, nie publ.). Zakłada to uwzględnienie przez składającego oświadczenie woli adresu osoby, do której oświadczenie to jest kierowane, podanego przez nią wyraźnie lub w sposób dorozumiany. Istotne znaczenie dla dojścia oświadczenia woli do adresata ma złożenie go we właściwym miejscu. W przypadku, gdy oświadczenie utrwalone na nośniku (zwłaszcza papierze, nośniku elektronicznym), zostało dostarczone do rąk własnych adresata przez samego składającego oświadczenie woli albo inną upoważnioną do tego osobę, np. posłańca (wyrok Sądu Najwyższego z 7.08.2014 r., II CSK 636/13).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd wskazuje, iż w toku procesu ustalono, iż oświadczenie pozwanego o zmianie warunków pracy i płacy powódki zostało niewątpliwie zaadresowane na niewłaściwy adres. Pozwany nadał pismo do powódki na adres ul. (...) w R. zamiast na ul. (...) w R.. Korespondencja nie została podjęta przez sąsiadów powódki, którzy nie poinformowali jej też o pozostawionym w skrzynce awizie. Co więcej, Sąd wskazuje, iż pozostawienie pisma u sąsiada nie odpowiada wymaganiom art. 61 kc ponieważ nie jest to powszechnie przyjęty sposób doręczenia pisma adresatowi uzasadniający przyjęcie, że mógł on zapoznać się z jego treścią. Sąd zaznacza również, iż w świetle art. 6 kc ciężar dowodu, że oświadczenie woli doszło do określonej osoby w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią spoczywa na tym, kto z tego faktu wywodzi skutki prawnej - na składającym oświadczenie. W niniejszej sprawie, pracodawca nie wykazał, że oświadczenie doszło do powódki w sposób umożliwiający jej, według zasad doświadczenia życiowego, zapoznanie się z jego treścią. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę na niezasadne powołanie się w niniejszej sprawie przez pozwanego na wyrok z dnia 5 października 2005 roku w sprawie o sygn. akt I PK 37/05, gdzie Sąd Najwyższy stwierdził, iż dwukrotne awizowanie przesyłki poleconej zawierającej oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy stwarza domniemanie faktyczne możliwości zapoznania się przez pracownika z jego treścią, co oznacza przerzucenie na niego ciężaru dowodu braku możliwości zapoznania się z treścią oświadczenia pracodawcy. Tutejszy Sąd podziela zaprezentowane przez Sąd Najwyższy stanowisko, jednakże wyraźnie stwierdza, iż nie ma ono zastosowania w rozpatrywanej sprawie z uwagi na poczynione ustalenia faktyczne. W sprawie doszło co prawda do dwukrotnego awizowania przesyłki, jednak pod niewłaściwym adresem. Wobec tego nie można przyjąć zaistnienia domniemania doręczenia. Nadto, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, na uwzględnienie nie zasługiwała też podobna argumentacja pozwanego oparta na rozważaniach Sądu Najwyższego zawarta w wyroku z dnia 19 lipca 2012 roku w sprawie o sygn. akt II PK 57/12, zgodnie z którą w razie pozostawienia przesyłki u dorosłego domownika lub doręczenia w miejscu prowadzenia przez adresata stałej działalności za moment złożenia oświadczenia należy przyjąć chwilę odebrania korespondencji przez osobę upoważnioną. W razie braku takiej osoby, gdy w konsekwencji dochodzi do pozostawienia pisma w placówce pocztowej z jednoczesnym poinformowaniem przez tzw. awizo o możliwości podjęcia przesyłki, za datę złożenia oświadczenia w ujęciu prawa materialnego należy, uznać dzień, w którym nastąpiła pierwsza próba doręczenia pod właściwym adresem, potwierdzona pozostawieniem odpowiedniej informacji dla adresata.

Reasumując, należy przyjąć, iż wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy nie zostało powódce skutecznie doręczone, a zatem nie wywołało skutków prawnych. Powódka z przyczyn niezależnych od siebie nie zapoznała się z treścią oświadczenia pracodawcy. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż w aktach osobowych powódki obejmujących wieloletni okres zatrudnienia znajduje się jej prawidłowy adres, a pozostała korespondencja kierowana do powódki była prawidłowo adresowana przez pracodawcę. Pozwany miał zatem wiedzę o poprawnym adresie powódki, a wysłanie oświadczenia zmieniającego na niewłaściwy adres było obarczone co najmniej jego niedbalstwem.

Co więcej podkreślić należy, iż pozwany nie podjął kolejnej próby doręczenia przesyłki, zaś wypowiedzenie zmieniające wraz z dokumentami dotyczącymi jego wysłania zostały złożone do akt sądowych dopiero w toku niniejszego postępowania – wpływ wraz z pismem z 27 maja 2021r., a więc już po rozwiązaniu umowy między stronami. Tym samym przyjąć należy, że powódka nie miała możliwości zapoznać się z treścią wypowiedzenia zmieniającego nawet w toku postępowania do maja 2021r.

Bez znaczenia dla skuteczności oświadczenia pracodawcy, pozostają próby powódki podejmowane celem ustalenia powodów otrzymania niższego wynagrodzenia. Informacje pracowników pozwanego było niejasne i niekonkretne, a co najważniejsze nie posiadały żadnej mocy wiążącej. To pracodawca był zobowiązany w świetle powszechnie obowiązujących przepisów do zaproponowania powódce na piśmie nowych warunków pracy. Jak już wskazano powyżej, pozwany nie uczynił tego skutecznie podejmując próby wysyłki korespondencji do powódki w lutym 2019 roku. W ocenie Sądu, powódka uzyskała realną możliwość zapoznania się z oświadczeniem zmieniającym na etapie postępowania sądowego dopiero po uzupełnieniu przez pracodawcę akt osobowych powódki w zakresie dokumentacji dotyczącej wypowiedzenia zamieniającego. Przy tym Sąd zwraca uwagę, iż uzupełnienie dokumentacji nastąpiło po rozprawie z 13 maja 2021 roku, a więc niewątpliwie już po zakończeniu stosunku pracy.

Wobec powyższego, pracodawca w okresie od 1 lipca 2019 roku do 23 marca 2020 roku był zobowiązany do wypłacania powódce wynagrodzenia w wysokości dotychczasowej tj. bez pomniejszenia wynikającego z wypowiedzenia zmieniającego adekwatnej do stanowiska zajmowanego przez powódkę - kierownika działu (...). Nie kwestionowana przez strony różnica w wynagrodzeniu przysługującym, a wypłaconym powódce wynosiła 21 400 zł.

Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, iż wbrew twierdzeniom pozwanego, powódka nie miała obowiązku odbierania korespondencji od pracodawcy podczas gdy przebywała na zwolnieniu lekarskim. Z kolei nawet jeżeli w poprzednich okresach niezdolności, zdarzyło się że powódka w tym czasie odebrała przesyłkę służbową czy uczestniczyła w rozprawach sądowych, to i tak te okoliczności nie mają żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem powódka wypowiedzenia zmieniającego datowanego na 26 lutego 2019 roku nie otrzymała, a powodem było nieprawidłowe zaadresowanie przesyłki. Jedynie uzupełniająco Sąd podaje, iż z powyższych względów na aprobatę nie zasługiwała również argumentacja pozwanego, jakoby niedoręczenie powódce wypowiedzenia zmieniającego wynikać miało z tego, iż nie przebywała on pod wskazanym pracodawcy adresem zamieszkania.

Mając na uwadze powyższe rozważania faktyczne i prawne Sąd w pkt 1 wyroku zasądził od pozwanego Centrum (...) w R. na rzecz powódki G. K. kwotę 21 400 zł tytułem niewypłaconej części wynagrodzenia za okres od 1 lipca 2019 roku do 23 marca 2020 roku.

Na podstawie art. 98 kpc i §9 ust. 1 pkt 2 w zw. z §5 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2700 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Na podstawie art. 113 i art. 13 ust.2 uksc Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Rybniku kwotę 1052 zł nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sędzia Sonia Lasota-Zawisza