Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Rybniku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 sierpnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Rybniku, V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Magdalena Michalska-Kania

Ławnicy: Marzena Sobczak, Robert Rudziński

Protokolant : starszy sekretarz sądowy Izabela Niedobecka-Kępa

po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2025 roku w Rybniku

na rozprawie

sprawy z powództwa R. P.

przeciwko Urzędowi Miejskiemu w K.

o ustalenie stosunku pracy i wynagrodzenie

1.  ustala, że stosunek pracy powstały na mocy powołania z dniem 8 maja 2024 roku powódki R. P. na stanowisko Zastępcy Burmistrza Miasta K. łączący ją z pozwanym pracodawcą Urzędem Miejskim w K. trwał do dnia 30 kwietnia 2025 roku;

2.  zasądza od pozwanego Urzędu Miejskiego w K. na rzecz powódki R. P. kwotę 12.157 zł (dwanaście tysięcy sto pięćdziesiąt siedem złotych) brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku tytułem wynagrodzenia za pracę;

3.  wyrokowi w pkt 2 do kwoty 12.157,40 zł (dwanaście tysięcy sto pięćdziesiąt siedem złotych czterdzieści groszy) nadaje rygor natychmiastowej wykonalności;

4.  nakazuje pobrać od pozwanego Urzędu Miejskiego w K. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Rybniku kwotę 8.445 zł (osiem tysięcy czterysta czterdzieści pięć złotych) tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych.

sędzia Magdalena Michalska-Kania

Marzena Sobczak Robert Rudziński

Sygn. akt V P 69/25

UZASADNIENIE

W dniu 24 marca 2025 roku powódka R. P. wniosła przeciwko pozwanemu Urzędowi Miejskiemu w K. pozew o ustalenie, że w okresie do 30 kwietnia 2025 roku była zatrudniona u pozwanego na podstawie powołania. Nadto, powódka domagała się zasądzenia od pozwanego na jej rzecz kwoty 12.157 zł tytułem zaległego wynagrodzenia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 22 stycznia 2025 została odwołana ze stanowiska Zastępcy Burmistrza Miasta K., której to czynności nie kwestionuje. W okresie od dnia 18 grudnia 2024 roku do dnia 12 lutego 2025 roku powódka była nieobecna w pracy z przyczyn usprawiedliwionych, gdyż przebywała na urlopie rodzicielskim w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem. Następnie korzystała z urlopu wypoczynkowego do dnia 28 lutego 2025 roku. Po powrocie do pracy otrzymała informację od pracodawcy o obowiązującym ją miesięcznym okresie wypowiedzenia, którego powódka również nie kwestionuje. W ocenie powódki pozwany nieprawidłowo wskazał termin końcowy okresu wypowiedzenia, gdyż bieg terminu powinien się rozpocząć następnego dnia po powrocie do pracy czyli od dnia 1 marca 2025 roku. Z uwagi jednak na okoliczność, że była to sobota, powyższe pismo wręczono powódce w dniu 3 marca 2025 roku. Tym samym w ocenie powódki okres wypowiedzenia powinien się zakończyć w dniu 30 kwietnia 2025 roku, a nie 1 kwietnia 2025 roku.

vide: k.4-5

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 72 § 1 k.p. okres wypowiedzenia rozpoczął się w dniu 1 maca 2025 roku, a zakończył w ostatnim dniu miesiąca w dniu 31 marca 2025 roku. W ocenie pozwanego pismo wręczone powódce dnia 3 marca 2025 roku stanowiło jedynie przypomnienie o miesięcznym okresie wypowiedzenia oraz zawierało oświadczenie pracodawcy, że nie zamierza korzystać ze świadczenia przez powódkę pracy w okresie wypowiedzenia.

vide: k.4-5

Sąd ustalił co następuje:

Z dniem 8 maja 2024 roku powódka została powołana przez Burmistrza Miasta K. na stanowisko Zastępcy Burmistrza Miasta K.. Świadczyła pracę w pełnym wymiarze czasu pracy.

Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki obliczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 12.157,40 zł.

Bezsporne, dowód: w aktach pracowniczych: świadectwo pracy k. 4; z akt sprawy: pismo pracodawcy k. 32;

W okresie od dnia 18 grudnia 2024 roku do dnia 12 lutego 2025 roku powódka przebywała na urlopie rodzicielskim w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad synem. Po zakończonym okresie rodzicielskim powódka przebywała na urlopie wypoczynkowym od dnia 13 lutego 2025 roku do 28 lutego 2025 roku.

Dowód: z akt pracowniczych: wniosek o udzielenie urlopu i odpowiedź pracodawcy k. 15, z akt sprawy: wniosek o urlop wypoczynkowy k.12

W trakcie trwania urlopu rodzicielskiego zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2025 roku Burmistrz Miasta K. odwołał powódkę ze stanowiska Zastępcy Miasta Burmistrza K. z dniem 22 stycznia 2025 roku.

Odwołanie zostało odebrane przez powódkę w dniu 24 stycznia 2025 roku.

Dowód: z akt pracowniczych: odwołanie wraz z potwierdzeniem odbioru k. 19;

Dzień powrotu powódki do pracy po usprawiedliwionej nieobecności przypadał na 1 marca 2025 roku - sobotę. Z tego względu powódka pojawiła się w pracy w poniedziałek w dniu 3 marca 2025 roku. W tym dniu otrzymała pismo pracodawcy z informacją, iż w związku z odwołaniem ze stanowiska w czasie usprawiedliwionej nieobecności obowiązujący miesięczny okres wypowiedzenia rozpoczął swój bieg od dnia następnego po upływie tego okresu tj. od dnia 1 marca 2025 roku. Nadto, Burmistrz Miasta oświadczył, że zwalnia powódkę z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia z zachowaniem prawa do wynagrodzenia.

Dowód: z akt pracowniczych: informacja pracodawcy k. 20;

W świadectwie pracy stwierdzono, że powódka była zatrudniona w Urzędzie Miejskim w K. w okresie od dnia 8 maja 2024 roku do dnia 31 marca 2025 roku i za ten okres zostało jej wypłacone wynagrodzenie.

Dowód: z akt pracowniczych: świadectwo pracy k. 4;

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci w/w dokumentów, w szczególności akt pracowniczych, których prawdziwości strony nie kwestionowały.

Na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd pominął dowód z przesłuchania stron. Należało bowiem mieć na względzie, że stan faktyczny sprawy zasadniczo nie był przedmiotem sporu między stronami. Nie zgadzały się one jedynie co do oceny prawnej zaistniałych okoliczności. Przesłuchanie stron należało więc uznać za bezprzedmiotowe, albowiem nie wniosłoby ono niczego nowego do sprawy.

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku powódki o zobowiązanie pozwanego do złożenia opinii prawnej, która miała zostać sporządzona na jego zlecenie. Należy podkreślić, że powódka nie uprawdopodobniła nawet istnienia takiej opinii. Ponadto Sąd i tak nie byłby związany jej wnioskami jako prywatnej opinii sporządzonej na zlecenie jednej ze stron postępowania.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Na podstawie art. 189 k.p.c. powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Roszczenie o ustalenie istnienia stosunku pracy nie ulega przedawnieniu. W judykaturze wskazano, iż o występowaniu interesu prawnego w żądaniu ustalenia świadczy możliwość stanowczego zakończenia w tym postępowaniu sporu między stronami (por. wyrok SN z 31.01.2008 r., II CSK 378/07)

Powódka wykazała, że ma interes prawny w domaganiu się ustalenia istnienia stosunku pracy polegający na tym, że ustalenie właściwej daty końcowej okresu wypowiedzenia będzie kształtować nie tylko prawo do wynagrodzenia za kwiecień 2025 r. (o co powódka również wniosła w niniejszej sprawie), lecz również będzie warunkować prawo do niektórych bieżących i przyszłych świadczeń z ubezpieczenia społecznego oraz rzutować na ich wysokość przez konstrukcję posiadanego stażu pracy. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie będzie również stanowiło podstawę do sprostowania świadectwa pracy wydanego powódce. Zatem skutki prawne związane z ustaleniem istnienia stosunku pracy wykraczają dalece poza niniejszej postępowanie i prowadzić będą do definitywnego ustania sporu nie tylko między stronami procesu, ale także ewentualnych przyszłych sporów powstałych na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych.

W sprawie bezspornym był fakt, że powódka została odwołana ze stanowiska Zastępcy Burmistrza Miasta K. z dniem 22 stycznia 2025 roku. Bezspornym również było, że powódka odebrała informację o odwołaniu w dniu 24 stycznia 2025 roku, w trakcie trwania urlopu rodzicielskiego. Powódka nie kwestionowała przy tym samej zasadności oświadczenia pracodawcy, jak również zastosowanego terminu wypowiedzenia.

Spór odnosił się do ustalenia właściwej daty końcowej trwania miesięcznego okresu wypowiedzenia.

Zgodnie z art. 70 § 1 k.p. pracownik zatrudniony na podstawie powołania może być w każdym czasie - niezwłocznie lub w określonym terminie - odwołany ze stanowiska przez organ, który go powołał. Dotyczy to również pracownika, który na podstawie przepisów szczególnych został powołany na stanowisko na czas określony. Odwołanie powinno być dokonane na piśmie (§ 1 ¹). Odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę. W okresie wypowiedzenia pracownik ma prawo do wynagrodzenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (§ 2).

Zgodnie z art. 72 § 1 k.p. jeżeli odwołanie nastąpiło w okresie usprawiedliwionej nieobecności w pracy, bieg wypowiedzenia rozpoczyna się po upływie tego okresu. Jeżeli jednak usprawiedliwiona nieobecność trwa dłużej niż okres przewidziany w art. 53 § 1 i 2, organ, który pracownika powołał, może rozwiązać stosunek pracy bez wypowiedzenia.

Jeżeli przepisy oddziału 1 rozdziału III k.p. nie stanowią inaczej, do stosunku pracy na podstawie powołania stosuje się przepisy dotyczące umowy o pracę na czas nie określony, z wyłączeniem przepisów regulujących: tryb postępowania przy rozwiązywaniu umów o pracę, rozpatrywanie sporów ze stosunku pracy w części dotyczącej orzekania: o bezskuteczności wypowiedzeń i o przywracaniu do pracy (art. 69 k.p.). Z uwagi na to, że art. 69 k.p. nie wyłącza w przypadku odwołania przepisów dotyczących ustalania terminów wypowiedzenia z Kodeksu pracy, to nie ma powodów by nie stosować w takim przypadku kodeksowych zasad ustalania terminów wypowiedzenia (por. wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 15.01.2020 r., IV Pa 93/19). Wskazany przepis wyłącza jedynie przepisy regulujące tryb postępowania przy rozwiązaniu umów o pracę, a zatem przepisy regulujące zachowania stron stosunku pracy, które zmierzają do zakończenia tego stosunku.

W kodeksie pracy okres wypowiedzenia ustala się odpowiednio o przepisy art. 32 § 2 k.p., art. 30 § 2 ¹ k.p., art. 36 § 1 k.p.

Jak wynika z art. 36 § 1 pkt 2 okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony i umowy o pracę zawartej na czas określony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy.

Powódka piastowała stanowisko Zastępcy Burmistrza Miasta K. od 8 maja 2024, a odwołanie nastąpiło z dniem 22 stycznia 2025 roku, dlatego okres wypowiedzenia umowy o pracę wynosił miesiąc, czego też żadna ze stron nie kwestionowała. Przy czym z uwagi na przebywanie przez powódkę najpierw na urlopie rodzicielskim, następnie na urlopie wypoczynkowym, bieg terminu, bieg wypowiedzenia rozpoczął się po upływie tego okresu, czyli od dnia powrotu do pracy tj. od dna 1 marca 2025 roku.

Zgodnie z art. 300 k.p. w sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy. Przy obliczaniu okresu wypowiedzenia w prawie pracy właśnie na podstawie tego artykułu można stosować art. 112 k.c., dlatego że Kodeks pracy nie reguluje szczegółowo jak liczyć termin określony w miesiącach. Art. 30 § 2 ¹ k.p. wprowadza jedynie zasadę, zgodnie z którą przewidziany okres wypowiedzenia może ulec przedłużeniu ponad okres przewidziany prawem.

Zgodnie z art. 112 k.c. termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było, w ostatnim dniu tego miesiąca. Jednakże przy obliczaniu wieku osoby fizycznej termin upływa z początkiem ostatniego dnia.

Zgodnie z powyższym, skoro bezspornie bieg terminu okresu wypowiedzenia rozpoczął swój bieg w dniu 1 marca 2025 roku, to miesięczny okres wypowiedzenia zakończył się z upływem 1 kwietnia 2025 roku. Jednakże przy uwzględnieniu szczególnej regulacji wynikającej z art. 30 § 2 ¹ k.p. okres wypowiedzenia umowy o pracę obejmujący tydzień lub miesiąc albo ich wielokrotność kończy się odpowiednio w sobotę lub w ostatnim dniu miesiąca. Miesięczne okresy wypowiedzenia w kodeksie pracy kończą się z ostatnim dniem miesiąca, w którym upłynął termin. Skoro miesięczny termin liczony według przepisów kodeksu cywilnego skończył się 1 kwietnia 2025 roku, to okres wypowiedzenia winien zostać wydłużony do końca tego miesiąca, tj. do 30 kwietnia 2025 roku, i to właśnie z tą datą doszło do rozwiązania stosunku pracy między stronami. Podkreślić przy tym należy, że również we wskazanym wyżej wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie, który pozwany w odpowiedzi na pozew uznał trafny, miała miejsce analogiczna sytuacja jak w niniejszym procesie. Również na kanwie tej sprawy Sąd Okręgowy zasadnie przyjął, że skoro termin wypowiedzenia (3-miesięczny) rozpoczął bieg w dniu 6 sierpnia (który podobnie jak w niniejszej sprawie nie był dniem złożenia oświadczenia o odwołaniu ze stanowiska, lecz był pierwszym dniem następującym po usprawiedliwionej nieobecności w pracy pracownika zatrudnionego na podstawie powołania), to upłynął 6 listopada, jednakże przy zastosowaniu art. 30 § 2 ¹ k.p. skutek wypowiedzenia nastąpił z końcem listopada. Zatem również w tej sprawie, choć nie zostało to wprost wyrażone w uzasadnieniu, Sąd Okręgowy obliczył miesięczny termin analogicznie jak miało to miejsce w niniejszym procesie.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należało stwierdzić, że powódkę łączył z pozwanym stosunek pracy od dnia 8 maja 2024 roku do dnia 30 kwietnia 2025 roku. Z tego względu powództwo o ustalenie podlegało uwzględnieniu, o czym Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku.

Konsekwencją powyższego było uznanie za usprawiedliwione również drugiego ze zgłoszonych żądań. Powódka domagała się zapłaty wynagrodzenia za kwiecień 2025 roku w wysokości 12.157 zł. Zgodnie z art. 80 k.p. wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Zgodnie z art. 36 ² k.p. w związku z wypowiedzeniem umowy o pracę pracodawca może zwolnić pracownika z obowiązku świadczenia pracy do upływu okresu wypowiedzenia. W okresie tego zwolnienia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia. Powódka w okresie wypowiedzenia została zwolniona przez pracodawcę z obowiązku świadczenia pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia, co wynika wprost z oświadczenia pozwanego z dnia 3 marca 2025 roku. Wysokość wynagrodzenia należnego powódce nie stanowiła przy tym przedmiotu sporu. Pozwany potwierdził bowiem w odpowiedzi na pozew wysokość tego świadczenia.

Mając na względzie, że Sąd ustalił, iż stosunek pracy między stronami procesu zakończył się 30 kwietnia 2025 roku, a nie jak twierdził pozwany – 31 marca 2025 roku, a jednocześnie nie doszło do wypłaty wynagrodzenia za kwiecień 2025 roku, Sąd w punkcie 2 wyroku zasądził z tego tytułu od pozwanego na rzecz powódki kwotę 12.157 zł z odsetkami ustawowymi od dnia uprawomocnienia wyroku do dnia zapłaty – zgodnie z żądaniem powódki.

Wysokość należnego powódce wynagrodzenia nie była sporna, lecz powódka domagała się zasądzenia niższej kwoty niż wyliczył pozwany tj. 12.157,40 zł, a w tym zakresie powództwo nie zostało rozszerzone. Zgodnie art. 321 § 1 k.p.c. Sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie.

Stosownie do art. 477 ² § 1 k.p.c. Sąd nadał wyrokowi w punkcie 2 rygor natychmiastowej wykonalności.

Mając na względzie, że pozwany jest stroną, która przegrała proces, na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. Sąd nakazał pobranie nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu, od poniesienia której powódka była zwolniona z mocy ustawy. Uwzględniając wartość przedmiotu sporu opłata ta powinna wynieść 8.445 zł. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w punkcie 4 wyroku.

sędzia Magdalena Michalska-Kania