Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Rybniku

Przewodniczący

Sędzia Agnieszka Bierza

Protokolant

stażysta Magdalena Masłowska

Formularz UK 1

Sygnatura akt

III K 1364/20

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

---------

---------------------

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

----------

-------

-----

1.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

----------

---------

-------

2.  OCena DOWOdów

1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

-----

--------

-------------

2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

--------

------------

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

x

2.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

1, 2

A. P.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Oskarżona A. P. dopuściła się zarzucanych jej występków z art. 284 § 2 kk:

I.  w dniu 11 marca 2012 roku w Ś. przywłaszczyła powierzoną jej rzecz ruchomą w postaci samochodu osobowego marki V. (...) rok prod. 2004 o nr rej. (...) i nr VIN (...) o wartości 44. 999, 99 złotych, który objęty był umową przewłaszczenia na zabezpieczenie numer (...) z dnia 14 lutego 2011 roku zawartą pomiędzy A. P. a (...) Bank S.A. z siedzibą w W., w ten sposób, że wbrew postanowieniom umowy rozdysponowała pojazdem jak właściciel i zawarła umowę jego sprzedaży na rzecz Al. (...). z o.o. z siedzibą w R., czym działała na szkodę (...) Bank S. A z siedzibą w W.,

II.  w bliżej nieustalonym dniu pomiędzy 29 stycznia 2013 roku a 23 kwietnia 2013 roku w Ś. przywłaszczyła powierzoną jej rzecz ruchomą w postaci samochodu osobowego marki M. (...) rok prod. 2000 o nr rej. (...) i nr VIN (...) o wartości mieszczącej się w przedziale 15.000 złotych do 18. 000 złotych, który objęty był umową przewłaszczenia na zabezpieczenie numer (...) z dnia 13 stycznia 2011 roku zawartą pomiędzy A. P. a (...) Bank S.A. z siedzibą w W., w ten sposób, że mimo wypowiedzenia umowy i wezwania jej do zwrotu pojazdu nie zwróciła go pokrzywdzonemu, czym działała na szkodę (...) Bank S. A z siedzibą w W..

Istotą przywłaszczenia jest zewnętrzne zachowanie się sprawcy - określane powszechnie jako rozporządzenie rzeczą ruchomą przez włączenie jej do swojego majątku albo wykonywanie w inny sposób w stosunku do rzeczy ruchomej uprawnień właścicielskich. O zamiarze przywłaszczenia może świadczyć zarówno odmowa zwrotu cudzej rzeczy, jak i zaprzeczenie jej posiadania, sprzedaż, czy też darowanie innej osobie, w których to zachowaniach przejawia się zamiar zatrzymania rzeczy na własność.

Zgodnie z umową kredytu nr (...) bank udzielił oskarżonej kredytu bezgotówkowego w kwocie 42.105,26 zł. Zabezpieczeniem kredytu było częściowe przewłaszczenie pojazdu marki M. (...). Zgodnie z §3 Umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie w celu zabezpieczenia wierzytelności banku wobec kredytobiorcy przewłaszczający (oskarżona) przeniosła na bank udział w prawie własności pojazdu w części 49/100, w wyniku czego bank stał się współwłaścicielem pojazdu w 49/100 części, a przewłaszczający stał się współwłaścicielem pojazdu w 51/100 części z zastrzeżeniami wskazanymi w ust. 3 i 4 tego paragrafu. Nadto zgodnie z §5 ust. 2 w/w umowy przewłaszczający zobowiązał się, że bez zgody banku nie będzie rozporządzał swoim udziałem, ani nie odda pojazdu w używanie osoby trzeciej.

Zgodnie z umową kredytu nr (...) bank udzielił oskarżonej kredytu bezgotówkowego w kwocie 57.565,26 zł. Zabezpieczeniem kredytu było częściowe przewłaszczenie pojazdu marki V. (...). Zgodnie z §3 Umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie w celu zabezpieczenia wierzytelności banku wobec kredytobiorcy przewłaszczający (oskarżona) przeniosła na bank udział w prawie własności pojazdu w części 49/100, w wyniku czego bank stał się współwłaścicielem pojazdu w 49/100 części, a przewłaszczający stał się współwłaścicielem pojazdu w 51/100 części z zastrzeżeniami wskazanymi w ust. 3 i 4 tego paragrafu. Nadto zgodnie z §5 ust. 2 w/w umowy przewłaszczający zobowiązał się, że bez zgody banku nie będzie rozporządzał swoim udziałem, ani nie odda pojazdu w używanie osoby trzeciej.

W związku z tym, że oskarżona przestała regulować raty kredytu, pokrzywdzona, zgodnie z zapisami w/w umów, wypowiedziała umowy kredytu, które to wypowiedzenia oskarżona osobiście odebrała (w dniu 29 stycznia 2013 r.). Udziały wynoszące 51/100 części w prawie własności pojazdów przeszły na bank, który wezwał oskarżoną do zwrotu obu pojazdów. Oskarżona nie zareagowała na wezwanie.

Natomiast jeszcze w dniu 11 marca 2012 r. oskarżona sprzedała samochód marki V. (...) spółce A1 (...) Sp. z o.o. z siedzibą w R.. Nie poinformowała o tym kredytodawcy.

Sąd podziela stanowisko, że sprzedaż samochodów, które stanowiły przedmiot przewłaszczenia dokonanego na rzecz banku jako formy zabezpieczenia spłaty kredytu bankowego, stanowi przestępstwo przywłaszczenia (tak wyrok SA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 1995r. sygn. akt II Akr 178/95).

Zatem Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżona przywłaszczyła powierzone jej rzeczy ruchome w postaci samochodów osobowych. Miała ona bowiem (co też zapisano w umowach kredytów) obowiązek zwrotu tychże rzeczy w przypadku wypowiedzenia jej umów kredytów. Nadto, zgodnie z umowami, nie mogła dysponować swoim udziałem w prawie własności pojazdów bez zgody kredytodawcy. Tymczasem oskarżona sprzedała pojazd marki V. (...), nie zwróciła też żadnego samochodu po wypowiedzeniu jej umów kredytowych. Zatem niewątpliwie wyczerpała znamiona występków z art. 284§2 kk.

Zdaniem Sądu oskarżona działała umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Po zaprzestaniu regulowania rat kredytowych i wypowiedzeniu jej umów kredytowych nie przekazała bankowi pojazdów, co więcej- jeden z nich już uprzednio zbyła nie uzyskując na to zgody kredytodawcy. Z całokształtu okoliczności podmiotowo – przedmiotowych sprawy w sposób jednoznaczny wynika przy tym, że działała ona z zamiarem przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej (animus rem sibi habendi). Dążyła ona do włączenia do swojego majątku powierzonych jej samochodów, nie przewidując przy tym ich zwrotu.

Przypisane oskarżonej czyny są zawinione, a ich stopień społecznej szkodliwości jest znaczy, o czym świadczy przede wszystkim rodzaj naruszonego przez oskarżoną dobra chronionego prawem, jakim jest cudze mienie. Oskarżona działała umyślnie, gdyż bezsprzecznie miała ona świadomość warunków jakie zawarto w umowach kredytów.

Oskarżonej można przypisać winę w chwili czynów, bowiem uzasadnionym było wymagać od niej zachowania zgodnego z normą prawną, a nie zachodziły jednocześnie jakiekolwiek przesłanki uniemożliwiające jej przypisania. A. P. jest osobą dorosłą i w pełni poczytalną, nie znajdowała się ona w atypowej sytuacji nieuniemożliwiającej jej zachowanie zgodne z prawem. Oskarżona umyślnie nie zastosowała się do podstawowych zasad współżycia społecznego, naruszając w ten sposób wskazanej wyżej dobro chronione prawem. Oskarżonej można zarzucić zatem, że mając możliwość wyboru sposobu postępowania nie dała posłuchu normie prawnej, a w konsekwencji sąd uznał, że stopień winy oskarżonej jest równy stopniowi społecznej szkodliwości czynu.

☐

2.2.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

-----------

☐

2.3.  Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

------------

☐

2.4.  Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

-------------------

☐

2.5.  Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

---------------------------

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

A. P.

1, 2

Sąd wymierzył oskarżonej za czyn opisany w punkcie I części wstępnej wyroku, wyczerpujący ustawowe znamiona przestępstwa z art. 284 § 2 kk karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych i za czyn opisany w punkcie II części wstępnej wyroku, również wyczerpujący ustawowe znamiona przestępstwa z art. 284 § 2 kk karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych.

W obu przypadkach sąd zastosował art. 37a kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 czerwca 2020 roku w zw. z art. 4 § 1 kk.

Wymierzając oskarżonej w/w kary sąd wziął przede wszystkim pod uwagę cele zapobiegawcze, a także wychowawcze, jakie orzeczone kary powinny spełnić wobec oskarżonej. Jednocześnie Sąd uwzględnił potrzeby prewencji ogólnej, szczególnie w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Chodzi bowiem o to, żeby sprawca nie powrócił na drogę przestępstwa, i żeby wiedział, że za czyn, jakiego się dopuścił, grozi odpowiednia kara. Sąd miał przy tym również na uwadze, aby orzeczone kary nie przekraczały stopnia winy oskarżonej oraz aby uwzględniały stopień społecznej szkodliwości przypisanych jej czynów. Ponadto przy wymiarze kary Sąd uwzględnił motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości
i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu.

W ocenie Sądu orzeczona ilość stawek dziennych grzywny odpowiada stopniu naganności czynów przypisanych oskarżonej. Natomiast określając wysokość stawki dziennej grzywny Sąd miał na uwadze warunki osobiste, rodzinne, majątkowe oraz możliwości zarobkowe oskarżonej, jak również rozmiar uszczerbku w sferze majątkowej oskarżonej, jaki tak orzeczone grzywny spowodują. Oskarżona podała, że jest bezrobotną, utrzymuje się z oszczędności. Nie posiada jakiegokolwiek majątku. Nie ma też nikogo na utrzymaniu. Jednocześnie jest osobą zdolną do pracy i zdrową, a zatem powinna podjąć pracę, choćby dorywczą i w ten sposób pozyskać środki na uregulowanie kary grzywny. Co istotne, to sama oskarżona zaproponowała orzeczoną karę grzywny. Mając zatem powyższe okoliczności na względzie, Sąd określił wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 30 złotych. Tak określona wysokość jednej stawki dziennej grzywny bez wątpliwości odpowiada bowiem możliwościom zarobkowym oskarżonej i tym samym nie spowoduje nadmiernego uszczerbku w jej sferze majątkowej. Jednocześnie podkreślić w tym miejscu należy, że określona w powyższy sposób kwota stawki dziennej grzywny wymierzonej oskarżonej niewątpliwie stanowić będzie dla niej realną dolegliwość pozwalającą odczuć, choć w sferze materialnej, naganność jej postępowania.

Mając na względzie przytoczone okoliczności, Sąd uznał, że w/w kary grzywny będą adekwatne do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonej, a nadto spełnią swoje funkcje prewencji ogólnej i szczególnej. W ocenie Sądu, wymierzenie kary grzywny jest odpowiednim środkiem, aby uzmysłowić oskarżonej konieczność przestrzegania norm prawnych a nadto pozytywnie wpłynie to na kształtowanie świadomości społecznej w zakresie konieczności respektowania norm prawnych i nieuchronności negatywnych konsekwencji w razie ich naruszenia.

A. P.

3

Na mocy art. 85 § 1 i 2 kk, art. 86 § 1 i 2 kk Sąd połączył oskarżonej orzeczone w pkt 1 i 2 wyroku kary grzywny i wymierzył jej karę łączną grzywny w wysokości 175 stawek dziennych przy przyjęciu, iż wysokość jednej stawki dziennej stanowi kwotę 30 złotych.

Wymierzając karę łączną grzywny Sąd uwzględnił zwartość czasową pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, za które orzeczono oskarżonej wskazane powyżej kary jednostkowe, jak również miał na względzie rodzaj dóbr chronionych prawem, które swoim działaniem naruszyła ww. oskarżona. Orzeczona w powyższym wymiarze kara łączna grzywny osiągnie bowiem, zdaniem Sądu, przede wszystkim swój cel wychowawczy, wdrażając oskarżoną do przestrzegania porządku prawnego, jak i zapobiegnie popełnieniu przez nią przestępstwa w przyszłości. Równocześnie kara ta ugruntuje w społeczeństwie przekonanie o konieczności respektowania norm prawnych.

5.  1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

A. P.

4

Sąd na mocy art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonej na poczet orzeczonej kary grzywny okres tymczasowego aresztowania w tej sprawie od dnia 30 lipca 2020 r., godz. 17:40 do dnia 11 sierpnia 2020 r., godz. 14:00, tj. 12 dni, przy przyjęciu, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny i uznał, że do wykonania pozostała kara grzywny w wysokości 151 stawek dziennych.

1.6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Oskarżyciel posiłkowy złożył wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody. Sąd nie zdecydował się na orzeczenie środka kompensacyjnego określonego w przepisie art. 46 § 1 kk. Wskazany w art. 46 kk obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę zaliczono do środków kompensacyjnych, zaś istota tego środka opiera się na założeniu, że jednym z celów procesu karnego jest rozwiązanie konfliktu pomiędzy sprawcą a pokrzywdzonym, a sposobem rozwiązania lub złagodzenia tego konfliktu jest m.in. naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem (kompensacyjna funkcja prawa karnego). Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, w tym poglądem wyrażonym w orzeczeniu z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. III KK 128/18, obowiązek naprawienia szkody dotyczy tylko szkody, której nie naprawiono, a sąd orzekając na podstawie art. 46 § 1 kk, uwzględnić musi rozmiar już naprawionej szkody. Zobowiązanie do naprawienia szkody nie może bowiem zmierzać do przysporzeń w majątku pokrzywdzonego. Co więcej, obowiązku naprawienia szkody nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym w innym postępowaniu prawomocnie już orzeczono. Zakaz ten odnosi się do każdego określonego w ustawie wypadku orzekania karnoprawnego obowiązku naprawienia szkody, nie ma przy tym znaczenia, czy roszczenie zasądzone w postępowaniu cywilnym zostało skutecznie wyegzekwowane (por. wyrok SA Kraków z 21 października 2015 r. sygn. II AKa 205/15).

Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie pokrzywdzona odzyskała samochód osoby marki V. (...), którego dotyczył zarzut I aktu oskarżenia.

Natomiast odnośnie należności wynikającej z umowy kredytu nr (...) z dnia 13 stycznia 2011 r. to wskazać należy, że jest ona objęta nakazem zapłaty z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt VI Nc-e 1992369/13 opatrzonym klauzulą wykonalności z dnia 20 marca 2014 r., a co potwierdza również umowa ugody zawarta pomiędzy oskarżoną a pokrzywdzoną w dniu 31 października 2014 r. (k. 276 akt). Zatem pokrzywdzona dysponuje tytułem wykonawczym dotyczącym roszczeń wynikających z umowy, której dotyczy zarzut II objęty aktem oskarżenia. Tym samym, w ocenie Sądu, niezasadnym byłoby dublowanie tytułów egzekucyjnych w sytuacji prowadzenia wspomnianej egzekucji względem oskarżonej.

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

5

Na podstawie art. 627 kpk zasądzono od oskarżonej na rzecz oskarżyciela posiłkowego Bank (...) S.A., zgodnie z przepisami, kwotę 840 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie.

6

Na mocy art. 627 kpk i art. 3 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, na które składają się wydatki w wysokości 311,94 złotych oraz opłata w wysokości 525 złotych.

W ocenie Sądu, poniesienie przez oskarżoną kosztów procesu nie będzie dla niej uciążliwością przekraczająca jej możliwości finansowe.

6.  1Podpis