Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Rybniku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 maja 2019 roku

Sąd Rejonowy w Rybniku II Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSR Patrycja Paloc-Kopka
Protokolant:	protokolant sądowy Beata Szymura

po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2019 roku w Rybniku

sprawy z powództwa (...) S.A. w B.

przeciwko J. K.

o zapłatę

oddala powództwo.

Sygn. akt II C 1395/18

UZASADNIENIE

Powódka (...) S.A. w B. wniosła przeciwko pozwanemu J. K. pozew o zapłatę kwoty 10.960,52 zł z umownymi odsetkami za opóźnienie w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP od 12 sierpnia 2018 r. i kosztami procesu. Podała, że dochodzi zapłaty z weksla. Ponadto w odpowiedzi na sprzeciw oraz w piśmie przygotowawczym na wezwanie sądu wskazała, że na dochodzoną kwotę składają się raty pożyczki 9.114 zł oraz kwota 1.822,80zł naliczona zgodnie z pkt 11.2 umowy oraz kwoty odsetek dziennych za opóźnienie spłat poszczególnych rat 23,72 zł naliczone zgodnie z pkt 13.1 umowy. Pozwany nie spłacał rat pożyczki i z tej przyczyny powódka wypowiedziała mu tę umowę, wypełniając weksel in blanco wymienionymi wyżej sumami. Cały dług stał się wymagalny wobec pozwanego.

Powódka nie wskazała, mimo wezwania sądu, jakie wierzytelności składają się na kwotę 9.114zł tj. jaką kwotę stanowi wierzytelność główna, a jaką koszty pożyczki, gdyż suma 9.114zł była całkowitą kwotą do zapłaty przez pozwanego, sumą całkowitego kosztu kredytu i całkowitej kwoty kredytu. Kwota 1.822,80zł była dodatkowym kosztem windykacji wynikającym z punktu 11.2 umowy.

Pozwany w sprzeciwie i na rozprawie podniósł zarzut, że zaciągnął pożyczkę 7000zł, spłacił 11.718 zł, a do zapłaty jego zdaniem pozostało 9.114zł. Nie zgadzał się z kwotą 1.822,80zł, która stanowiła 20 % niespłaconego długu. Z zapisów umowy jasno wynikało, że koszt ten maksymalnie może stanowić 20%, jednak powódka nie przedstawiła faktycznie poniesionych kosztów. Ponadto podniósł, że całe koszty są wygórowane, bo nakład pracy nie odpowiada tym kosztom. Jeśli jest taka możliwość według prawa, to nie chciałby płacić tych kosztów.

Sąd ustalił:

Umową z dnia 7 października 2015 roku powódka udzieliła pozwanemu pożyczki w kwocie 19.336 zł płatnej w 48 miesięcznych ratach po 434 zł każda. Oprocentowanie kredytu wynosiło 9,95% w skali roku. Kwota pożyczki wynosiła 7.000zł. Tę kwotę pozwany otrzymał do swojej dyspozycji. Na koszty kredytu składały się: 11.126 zł tytułem ubezpieczenia, 1.210 tytułem opłaty przygotowawczej, 1.496zł tytułem wynagrodzenia umownego. Łączny koszt pożyczki według umowy wynosił 13.832zł. Maksymalnie koszty pożyczki udzielonej na 48 miesięcy mogły wynosić według ustawy o kredycie konsumenckim 10.035zł.

Razem z odsetkami pozwany miał zapłacić 20.832zł.

Oprócz tej kwoty pożyczki, zgodnie z punktem 11.2 umowy powódka zastrzegła sobie, w przypadku wypowiedzenia umowy pożyczki pozwanemu, prawo wpisania do weksla in blanco, kwoty stanowiącej 20 procent niespłaconej kwoty pożyczki, tytułem kosztów windykacji, nie więcej niż faktycznie poniesione koszty windykacji.

Dowód: umowa pożyczki k. 25-31; wyliczenie dokonane z urzędu.

Pozwany w dniu zawarcia umowy nie prowadził działalności gospodarczej. Zawierał pożyczkę na cele konsumpcyjne. Banki odmówiły mu udzielenia pożyczki i kredytu z powodu jego trudnej sytuacji finansowej. Tylko powódka udzieliła mu pożyczki. Pozwany nie miał wpływu na treść umowy. Powódka przedstawiła mu gotowy druk umowy do podpisu. Gdyby pozwany nie był w tak trudnej sytuacji finansowej nie zawarłby umowy tej treści.

Dowód: przesłuchanie pozwanego (zapis cyfrowy rozprawy z 21 maja 2019roku) k. 69

Pozwany spłacił pożyczkę w kwocie 11.718zł.

Dowód: okoliczność przyznana.

Sąd zważył:

Stosunek podstawowy stanowiła umowa pożyczki z dnia 14 lipca 2017 r. Zgodnie natomiast z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Powództwo podlegało oddaleniu z dwóch powodów. Pozwany będąc konsumentem zawarł umowę pożyczki na podstawie ustawy o kredycie konsumenckim. Zgodnie z art. 36 a tej ustawy maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu oblicza się według wzoru wskazanego w tym przepisie. Wysokość tych pozaodsetkowych kosztów nie mogła przekroczyć 10.035zł (wyliczenie dokonane z urzędu). P. koszty wynosiły 13.832zł.

Zgodnie z definicją zawartą w tej ustawie w art. 5 pkt 6a pozaodsetkowymi kosztami kredytu są wszystkie koszty, które konsument ponosi w związku z umową o kredyt konsumencki, z wyłączeniem odsetek. Zgodnie z art. 5 pkt 6 całkowity koszt kredytu stanowią wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt w tym m.in. koszt ubezpieczenia.

Co prawda ustawa osobno definiuje czym są całkowite koszty kredytu, stanowiąc, że są to też opłaty z tytułu ubezpieczenia, a osobo pozaodsetkowe koszty kredytu, stanowiąc tylko, że są to wszystkie koszty z wyłączeniem odsetek, to jednak nie sposób nie przyjąć, że zakresy tych definicji pokrywają się częściowo. P. koszty kredytu są objęte zbiorem szerszym tj. pojęciem całkowitych kosztów kredytu. Całkowite koszty kredytu są szersze, bo obejmują jeszcze dodatkowo odsetki. P. koszty kredytu obejmują wszystkie te same koszty oprócz odsetek.

Tu należy wskazać, że aż 11.126zł pozaodsetkowych kosztów kredytu stanowiła opłata za ubezpieczenie. Całe pozaodsetkowe koszty kredytu wynosiły 13.832 zł, a zgodnie z ustawowym wzorem mogły maksymalnie wynosić 10.035zł.

Zatem kredytodawca naruszył normę art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim.

Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim w przypadku naruszenia przez kredytodawcę art. 36a konsument, po złożeniu kredytodawcy pisemnego oświadczenia, zwraca kredyt bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych kredytodawcy w terminie i w sposób ustalony w umowie.

Pozwany złoży takie oświadczenie do protokołu na rozprawy. Oświadczył, że jeśli to jest możliwe według prawa to nie chce zwracać tych kosztów i odsetek, bo są wygórowane. Nie zawarłby umowy tej treści gdyby nie musiał. Nie miał wpływu na jej treść. Zatem pozwany uchylił się od obowiązku spłaty reszty kosztów i odsetek. Nadmienić trzeba, że już i tak zapłacił na rzecz powódki 11.718zł, a całkowita kwota pożyczki wynosiła tylko 7.000zł.

Dodatkowo koszty windykacji 20% niespłaconej kwoty pożyczki 1.822zł także należałoby doliczyć do pozaodsetkowych kosztów pożyczki przez co byłyby one jeszcze wyższe niż dopuszczalne przez ustawę. Te koszty były nienależne z drugiego powodu, który legł u podstaw oddalenia powództwa. W punkcie 11.2 lit b umowy postanowiono, że koszty windykacji nie mogą być wyższe niż faktycznie poniesione. Powódka nie wykazała, że poniosła jakieś koszty, np. wezwań, osobistego zawiadomienia pozwanego o długu i tym podobne. Zatem koszty te nie zostały wykazane, a wymagała tego sama umowa, co słusznie podniósł pozwany.

Powództwo oddalono w całości także co do należności głównej z powodu nie wykonania przez powódkę wezwania sądu. Powódka nie wskazała jaką część kwoty 9.114zł stanowi kwota pożyczki, a jaką koszty. Nie wiadomo było jak zaliczała wpłaty pozwanego wynoszące 11718zł . Zatem nie można było zasądzić samej kwoty pożyczki, która mogła być już w całości spłacona. Być może pozwany spłacił samą pożyczkę 7000zł. Wezwano powódkę o to wyliczenie pod rygorem pominięcia. Powódka nie wykonała wezwana sądu co uniemożliwiło uwzględnienie powództwa chociaż w części, co do wierzytelności głównej. Dlatego powództwo oddalono w całości.