Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Rybniku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 grudnia 2024 r.

Sąd Rejonowy w Rybniku I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: asesor sądowy Izabela Świrydowicz

Protokolant: stażysta Aldona Pajdzik

po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2024 r. w Rybniku

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Ltd. z siedzibą w L.

przeciwko K. M.

o zapłatę

1.  oddala powództwo jako przedwczesne;

2.  zasądza od powódki (...) Ltd. z siedzibą w L. na rzecz pozwanej K. M. kwotę 3.617,00 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych 00/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty z tytułu zwrotu kosztów procesu.

asesor sądowy

sygn. akt I C 1206/24 upr

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 23 sierpnia 2024 roku powód (...) Ltd. z siedzibą w L. (Cypr) wystąpił z powództwem przeciwko K. M. o zapłatę kwoty 12.862,48 złotych wraz z odsetkami maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 10.000,00 złotych i od kwoty 2.520,61 złotych oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie
od kwot 33,14 złotych oraz 308,73 złotych liczonymi od dnia 2 lipca 2024 roku oraz
o zasądzenie zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że dochodzona wierzytelność wynika z zawartej przez pozwaną z poprzednikiem prawnym powoda umowy o wirtualną kartę kredytową z dnia 15 listopada 2023 roku, na mocy której pozwanej udostępniono kwotę kredytu w wysokości 16.892,61 złotych. Nadto powód domagał się również pozostałej do zapłaty prowizji oraz naliczonych odsetek od zadłużenia przeterminowanego, wskazując, że łącznie naliczona prowizja obejmowała kwotę 5.357,91 złotych, zaś odsetki od zadłużenia przeterminowanego wyniosły 33,14 złotych. Wskazał, że pozwana przed dniem cesji wierzytelności dokonała spłat na poczet zobowiązania w łącznej kwocie 9.729,91 złotych, w tym 6.892,61 złotych tytułem kapitału i 2.837,30 złotych tytułem prowizji. Wskazał, iż do zapłaty pozostała kwota 10.000,00 złotych tytułem kapitału, 2.520,61 złotych tytułem prowizji, 33,14 złotych tytułem odsetek maksymalnych za opóźnienie naliczonych przez wierzyciela pierwotnego
od 07.04.2024 roku do 22.05.2024 roku oraz 308,73 złotych tytułem odsetek naliczonych przez powoda od kwoty niespłaconego kapitału od 23.05.2024 roku do dnia wniesienia pozwu (k. 2-8).

Roszczenie powoda było tożsame z uprzednio dochodzonym w elektronicznym postępowaniu upominawczym, w którym pozew złożono w dniu 2 lipca 2024 roku,
a następnie postanowieniem z dnia 29 lipca 2024 roku doszło do umorzenia postępowania wskutek wniesienia sprzeciwu przez pozwaną (k. 34-39).

Pozwana w odpowiedzi na pozew domagała się oddalenia powództwa w całości
i zwrotu kosztów procesu. Zarzuciła brak legitymacji czynnej, niewykazanie roszczenia co do zasady i wysokości. Zakwestionowała fakt zawarcia umowy oraz wykorzystania środków. Zarzuciła nieważność umowy. Nadto podniosła, że zachodzi brak wymagalności roszczenia. Zaprzeczyła, aby kiedykolwiek otrzymała wypowiedzenie umowy (k. 45-46).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Wygenerowana w dniu 15 listopada 2023 roku umowa o wirtualną kartę kredytową zawarta pomiędzy poprzednikiem prawnym powoda (...) sp. z o. o. z siedzibą
w W. a pozwaną K. M. regulowała zasady udzielenia limitu kredytowego, który wynosił 10.000,00 złotych. Umowa została zawarta na 360 dni od dnia uruchomienia limitu kredytowego, a po upływie okresu trwania umowy była automatycznie odnowiona na kolejne 360 dni. W umowie wskazano nadto, że za wykorzystanie limitu będzie pobierana prowizja i inne opłaty, które miały być określone w Taryfie, a od pobranego limitu nie przewidziano odsetek kapitałowych.

Kredytodawca miał prawo do naliczania odsetek maksymalnych od zadłużenia przeterminowanego zgodnie z ust. IX pkt 14 umowy. W umowie nie przewidziano opłaty
za wydanie i korzystanie z karty, zaś kredytobiorca był zobowiązany do zapłaty prowizji, która przy założeniu wykorzystania limitu w kwocie 10.000 złotych, wynosiła 14.728,41 złotych.

W tabeli opłat przewidziano, że prowizja jest nalicza w okresie rozliczeniowym
tj. przez 30 dni w wysokości 11 % kwoty Limitu Kredytowego wykorzystanej w danym okresie rozliczeniowym. Określono, że miała być rozliczana w dniu spłaty.

W oparciu o ust. II pkt 2a umowy kredytobiorca udzielał wierzycielowi pierwotnemu zgody na dokonanie weryfikacji poprzez udzielenie dostępu do informacji o rachunku bankowym.

Wierzyciel pierwotny mógł złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu w przypadkach wskazanych w § 23.4 oraz § 23.5 w zw. z § 23.10 Regulaminu. § 23.4 określał możliwość wypowiedzenia umowy z zachowaniem 30-dniowego okresy wypowiedzenia w przypadku gdy klient nie spłaci w terminie zadłużenia. Oświadczenie o wypowiedzeniu mogło zostać złożone na trwałym nośniku, pocztą elektroniczną, na ostatni adres poczty elektronicznej wskazany przez klienta.

(dowód: umowa o wirtualną kartę kredytową z dnia 3 września 2022 r. wraz z załącznikiem do umowy; potwierdzenie dostępu do informacji o rachunku; formularz informacyjny, tabela opłat, – na płycie CD k. 40)

(...) sp. z o. o. zawarła w dniu 27 października 2022 roku z powodem (...) Ekonomi (...) z siedzibą w L. (Cypr) ramową umowę przelewu wierzytelności. W drodze zawartego na podstawie ww. umowy porozumienia numer 89 z dnia 23 maja 2024 roku (...) sp. z o. o. przeniosła na powoda szereg wierzytelności, w tym wierzytelność przysługującą jej wobec pozwanej, którą zidentyfikowano w załączniku
do porozumienia pod pozycją 93 poprzez podanie danych klienta, m. in. numeru klienta, PESEL, imienia i nazwiska, adresu zamieszkania, daty zawarcia umowy i jej numeru, a także kwoty pozostającej do spłaty.

(dowód: umowa ramowa k.19-20; porozumienie nr 89 wraz z załącznikami k. 21-24, pełnomocnictwa k. 10-15,27, oświadczenie k. 25-26)

Pismem datowanym na dzień 3 czerwca 2024 roku powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 12.638,65 złotych z tytułu umowy numer (...) w terminie do dnia 10 czerwca 2024 roku.

(dowód: wydruk wezwania do zapłaty k. 17)

Przedstawiony powyżej stan faktyczny ustalony został w oparciu o dokumenty
w postaci plików pdf przedłożonych na płycie CD w postaci umowy o wirtualną kartę kredytową, historia transakcji, e-maile oraz wydruku wezwania do zapłaty jedynie w takim zakresie, w jakim potwierdzał on fakt sporządzenia przez powoda tych dokumentu. Sąd odmówił natomiast im wiarygodności w szczególności w zakresie złożenia skutecznego oświadczenia o wypowiedzeniu zawartej umowy, co zostanie szczegółowo rozwinięte
w części prawnej uzasadnienia.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu.

Podstawę faktyczną pozwu w sprawie niniejszej stanowiła umowa o wirtualną kartę kredytową, zawarta przez poprzednika prawnego powoda i pozwaną.

Karta kredytowa umożliwia dokonywanie zakupu towarów, czy wypłatę pieniędzy. Korzystanie z niej wiąże się z zaciąganiem zobowiązania w granicach udzielonego limitu, które powinno zostać spłacone. W judykaturze ugruntowanym stanowiskiem jest rozumienie pojęcia karty kredytowej jako karty płatniczej z ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, a tym samym stosowanie przywołanego aktu normatywnego. Pogląd ma swoje źródło w art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe. Uzyskanie
i korzystanie z karty obliguje do posiadania rachunku kredytowego z funkcją płatniczą, a nie rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego. Oceny tej w żaden sposób nie zmienia zdaniem Sądu wirtualny charakter karty wynikający z będącej podstawą roszczenia umowy; żadna
ze stron nie wskazywała zresztą jakoby istniała konieczność odmiennej oceny wspomnianych okoliczności.

Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Z tytułu udzielenia pożyczki pożyczkodawca może żądać wynagrodzenia w formie odsetek albo prowizji za korzystanie przez pożyczkobiorcę z jego środków finansowych.

Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2019 r. o kredycie konsumenckim (dalej jako u.k.k.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę
o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00 złotych albo równowartość tej kwoty
w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się między innymi umowę pożyczki. Zgodnie z art. 36d pkt 2 u.k.k., przepisów
art. 36a-36c ustalających maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu, nie stosuje się do umowy o kartę kredytową.

Na wstępie należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu, tj. braku legitymacji czynnej strony powodowej. W ocenie Sądu nie zasługiwał on na uwzględnienie. Zgodnie
z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel (cedent) może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność
na osobę trzecią (cesjonariusza), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast zgodnie z 509 § 2 k.c. wraz
z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Z przedłożonych do pozwu wydruków umowy ramowej przelewu wierzytelności
i porozumienia numer 89 do ww. umowy wraz z załącznikami wynika jednoznacznie,
że powód nabył od wierzyciela pierwotnego przedmiotową wierzytelność. Dokumenty te
w dostateczny sposób wykazywały zarówno fakt nabycia wierzytelności, jak też dostatecznie ją konkretyzowały, jeżeli chodzi o osobę dłużnika. Każda ze stron tej umowy była prawidłowo umocowana, a cena cesji została zapłacona, co znalazło odzwierciedlenie
w oświadczeniu stron (k. 25). Jednocześnie w samym porozumieniu numer 89 do umowy ramowej (§ 1 ust. 2) wskazano, że jednym z załączników (§ 1 ust. 2) jest wykaz wierzytelności, którego fragment zawiera dane identyfikujące wierzytelność dochodzoną
w niniejszym procesie. Załącznik ten w swym nagłówku zawiera odwołanie do aktu cesji,
na mocy których wierzyciel pierwotny przeniósł sporną wierzytelność względem pozwanej
na rzecz powoda. Dodatkowo powód przedstawił oświadczenie cedenta, potwierdzające spełnienie warunku w postaci uiszczenia ceny przez powoda, odwołując się wprost
do stosownej ramowej umowy przelewu wierzytelności i aktu cesji. Ponadto samo wystąpienie z powództwem w niniejszej sprawie i przedstawienie dokumentów dotyczących istniejącego zobowiązania jedynie potwierdza, że w istocie doszło do cesji wierzytelności, skutkującej przekazaniem powodowi kompletnej dokumentacji związanej z istniejącym zobowiązaniem.

W ocenie Sądu powód nie miał obowiązku przedkładać w całości załącznika
do omawianej umowy cesji i tym samym w całości ujawniać pozostałe nabyte wierzytelności. W ocenie Sądu przedłożone dokumenty są wystarczające dla stwierdzenia prawidłowości przelewu wierzytelności. W tym miejscu podkreślić należy, iż zgodnie z art. 511 k.c. jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również pismem stwierdzony. Z przepisu tego wynika zatem, że dla wykazania skuteczności umowy przelewu wierzytelności, stosownie do art. 511 k.c. niezbędne jest jedynie "stwierdzenie" przelewu wierzytelności pismem. Przepis ten nie wymaga zawarcia umowy przelewu
w formie pisemnej. Czy innym jest dokonanie czynności prawnej w formie pisemnej, a czym innym "stwierdzenie" pismem, że określona czynność prawna została dokonana. "Stwierdzenie pismem" nie odnosi się do formy czynności prawnej, a jedynie do istnienia pisma stwierdzającego, że umowa przelewu została przez strony zawarta. Oznacza to, że brak przedłożenia przez powoda umowy cesji nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia, że umowa cesji takiej wierzytelności nie została skutecznie zawarta. Dodatkowo, skoro powód dochodzi niniejszych roszczeń, a nadto posiada dokumentację związaną z zawarta umową to brak jest podstaw do stwierdzenia, że strony zawierające umowę przelewu wierzytelności nie były prawidłowo umocowane.

Kwestia zaś badania zdolności kredytowej pozwanej nie ma akurat żadnego znaczenia dla badania ważności umowy cesji.

W niniejszej sprawie zastosowanie do przedłożonej przez powoda umowy o wirtualną kartę kredytową mają również przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim, która dopuszcza zawieranie umowy o kredyt konsumencki (w tym umowy pożyczki) za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość to taka umowa, która spełnia warunki przewidziane
w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta. Jest to zatem umowa, którą kredytodawca zawiera z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

Wynika z powyższego, iż zawarcie umowy kredytu konsumenckiego nie wymaga zachowania formy pisemnej i co do zasady umowa taka może być zawarta również za pomocą środków porozumiewania się na odległość.

Ponadto forma pisemna umowy o kartę kredytową nie jest przez ustawodawcę obłożona rygorem nieważności. W związku z powyższym niedochowanie formy pisemnej nie może prowadzić do stwierdzenia, jakoby umowy nie zawarto. W ocenie Sądu możliwe jest więc uprawdopodobnienie zawarcia tej umowy również poprzez przedłożenie dokumentów (por. art. 74 § 2 k.c.). Dokumentem zaś jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się
z jej treścią (art. 772 k.c.). Podkreślenia wymaga, że w doktrynie i orzecznictwie dopuszcza się nawet zawarcie umowy kredytu – co do zasady o tożsamym charakterze świadczeń stron, lecz cechującej się większym formalizmem – w sposób dorozumiany ( por. wyrok SN z dnia 25 listopada 2011 r. (...) tak też(...) (red.),(...) (red.), Prawo bankowe. Wyd. 1, Warszawa 2023, art. 5 Nb 54-55). Reasumując powyższe powód miał prawo posłużyć się każdym dostępnym środkiem dowodowym w celu wykazania że doszło do zawarcia umowy.

Dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd doszedł
do przekonania, że powód reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wykazał
co prawda zawarcie umowy pożyczki, nie wykazał jednak, aby skutecznie doszło
do wypowiedzenia umowy.

Pozwana dokonała spłat na poczet zawartej umowy, w konsekwencji nie sposób uznać, iż pozwana dokonywała tak wysokich wpłat bez żadnej podstawy prawnej. Zresztą pozwana nie kwestionowała, iż dokonała owych spłat, a określona art. 6 k.c. zasada rozkładu ciężaru dowodu, nie może być rozumiana w ten sposób, że ciężar dowodu zawsze, bez względu na okoliczności, spoczywa na stronie powodowej. Skoro pozwana nie zgadzała się
z tym faktem to jej obowiązkiem było wykazać się inicjatywą dowodową w tym zakresie.
Z doświadczenia życiowego i zawodowego bezsprzecznie wynika, iż każdy przeciętnie wykształcony i racjonalny człowiek dokonując spłaty na rzecz podmiotu udzielającego pożyczki, czyni to tylko i wyłącznie w celu wykonania ciążącego na nim zobowiązania.

Jak już wyżej wskazano dokumentom tj. zawartymi na przedłożonej przez powoda płycie CD plikom zatytułowanym „historia transakcji”, obrazujące obrót środkami przez pozwaną na podstawie wirtualnej karty kredytowej Sąd ustalił, iż doszło do wykonywania umowy przez obie jej strony.

W sytuacji, gdy przedłożone przez stronę dowody mające na celu wykazanie dochodzonego roszczenia nie są kompletne i noszą przymiot wybiórczości, strona naraża się przez to na negatywny wynik postępowania i oddalenie dochodzonego roszczenia. Nie jest rzeczą sądu wskazywanie powodowi reprezentowanemu w toku procesu przez fachowego pełnomocnika dowodów, które winien przedstawić w celu wykazania dochodzonego roszczenia. Sąd nie jest bowiem w warunkach kontradyktoryjnego procesu cywilnego odpowiedzialny za wynik postępowania dowodowego, a ryzyko nieudowodnienia podstawy faktycznej żądania ponosi powód. Sąd w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w wyroku z 17 grudnia 1996 r., sygn. akt (...) , że rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności jeżeli strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).

Nadto należy wskazać, że niniejsze postępowanie prowadzone było jako postępowanie odrębne z udziałem konsumentów. Zgodnie z art. 458 ¹⁵ § 1 k.p.c., w takim przypadku przedsiębiorca będący powodem jest obowiązany powołać wszystkie twierdzenia i dowody
w pozwie. Powyższe rozwiązanie prowadzi do zastosowania jednostronnej prekluzji dowodowej, obciążającej przedsiębiorcę. W świetle tychże regulacji zasadnym jest oczekiwanie, iż powód, jako przedsiębiorca, przedstawi dowody kompletne, zwłaszcza jeśli dotyczą one okoliczności koniecznych dla wykazania istnienia roszczenia.

Pozwana słusznie zarzuciła że, roszczenie nie jest wymagalne.

Umowa o wirtualną kartę kredytowa nie zawierała konkretnych dat wymagalności całego roszczenia przed dniem wypowiedzenia umowy lub jej rozwiązaniem, a jedynie dość ogólnikowo określała zasady spłaty minimalnej. Zatem wymagalność tego całego roszczenia zdaniem Sądu należy wiązać z wypowiedzeniem umowy i wezwaniem do zapłaty, przy uwzględnieniu umowy, a także pkt XI ppkt 4 umowy oraz przepisu art. 455 k.p.c.

Strona powodowa co prawda przedłożyła do akt na płycie CD pismo zatytułowane wypowiedzenie umowy o wirtualną kartą kredytową z dnia 21 kwietnia 2021 roku, ale bez dowodu jego doręczenia, a zatem nie wykazała, że doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy z dnia 15 listopada 2023 roku zgodnie z pkt XI ppkt 4 umowy i § 23.4 regulaminu,
a tym samym umowa uległa automatycznemu przedłużeniu.

Zgodnie z umową i dołączonym do niej regulaminem przedstawioną przez stronę powodową umowę powód mógł wypowiedzieć pisemnie na adres pozwanej lub w formie elektronicznej, nas adres poczty elektronicznej – na trwałym nośniku. Artykuł 2 pkt 4 ustawy o prawach konsumentach definiuje trwały nośnik - materiał lub narzędzie umożliwiające konsumentowi lub przedsiębiorcy przechowywanie informacji kierowanych osobiście
do niego, w sposób umożliwiający dostęp do informacji w przyszłości przez czas odpowiedni do celów, jakim te informacje służą, i które pozwalają na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci.

Przedstawione zaś wypowiedzenie umowy (pod plikiem 009) jest wyłącznie wydrukiem, a brak jest jakiegokolwiek dowodu, iż faktycznie pozwana miała otrzymać owo wypowiedzenie. Z kolei e-mail zatytułowany wypowiedzenie umowy to również tylko screen, bądź wydruk, który bez żadnych przeszkód mógł zostać sporządzony swobodnie przez powoda. Na owym wydruku nie ma żadnego odesłania źródłowego, potwierdzającego
iż w rzeczywistości takie oświadczenie miałoby zostać wysłane za pomocą poczty elektronicznej. Dodatkowo zauważyć trzeba, iż w ,,załącznikach” nie zamieszczono wypowiedzenia umowy. W konsekwencji strona powodowa nie wykazała w jakikolwiek sposób, aby wypowiedzenie umowy zostało w ogóle pozwanej doręczone, a nadto aby znajdowało się na trwałym nośniku, przy czym pozwana konsekwentnie tej okoliczności zaprzeczyła. Z tych przyczyn sąd uznał powództwo za przedwczesne.

W ocenie Sądu, mając na uwadze całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz stanowisko pozwanej, złożone przez powoda dowody, nie dały podstaw
do uznania, że powództwo zostało wykazane zarówno co do zasadny, jak i co do wysokości.

Końcowo wskazać należy, że umowa w ocenie Sądu zawierała klauzule niedozwolone w zakresie określenia prowizji i innych należności pozaodsetkowych kosztów.

Z tych wszystkich wymienionych względów Sąd oddalił powództwo w całości jako przedwczesne, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w punkcie 2 wyroku, stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. W związku z oddaleniem powództwa
w całości stroną przegraną był powód. Koszty poniesione przez pozwaną obejmowały koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3.600,00 złotych, ustalone zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat
za czynności radców prawnych, oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 złotych. Innych udokumentowanych kosztów strona pozwana nie poniosła. W oparciu
o przepis art. 98 § 1 ¹ k.p.c. powyższą kwotę zasądzono wraz z odsetkami ustawowymi
za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty.

asesor sądowy Izabela Świrydowicz

Sygn. akt: I C 1206/24 upr

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

4.  kal. 21 dni lub z wpływem.

R., 20 grudnia 2024 roku

asesor sądowy Izabela Świrydowicz